ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ ΤΟ 22; Οταν η Σμύρνη καίγονταν, ο Κεμάλ έτρωγε σε μπαλκόνι σε άλλη γειτονιά" και το απολάμβανε.

γειτονιά" και το απολάμβανε.

ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ ΤΟ 22 ; Στις 13 Σεπτεμβρίου 1922, ο Μουσταφά Κεμάλ, ο υποτιθέμενος «πονετικός» στους αντιπάλους του ηγέτης, όπως ήθελαν να τον παρουσιάζουν οι Τούρκοι στην μεγάλη κινηματογραφική τους παραγωγή, Kurtuluş, έδειξε το πραγματικό του σκληρό πρόσωπο. Οι Τσέτες είχαν ήδη μπει στην Σμύρνη, η πόλις καίγονταν και οι χριστιανοί σφάζονταν στην προκυμαία, πολλοί έπεφταν στην θάλασσα να σωθούν από τις φλόγες, πνίγονταν και τα πτώματα σκέπαζαν τα νερά. Ο μεγάλος θριαμβευτής και εμπνευστής αυτής της σφαγής, ο Μουσταφά Κεμάλ, ο Γαζί πλέον, κοίταζε απαθής από ένα εξώστη ψηλά την μεγάλη αυτή σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης. Σε μια στιγμή γύρισε απότομα στους παρευρισκόμενους πίσω του και τους φώναξε δυνατά : «Κοιτάξετε αυτή την σκηνή. Απόψε γίνεστε μάρτυρες του τέλους μιας εποχής. Αυτή η πυρκαγιά είναι ένα σύμβολο. Συμβολίζει την τελική απαλλαγή της πατρίδας μας από τους προδότες και τους εμπορίσκους. Από εδώ και πέρα η Τουρκία ελεύθερη και εξαγνισμένη δεν θα ανήκει παρά μόνο στους Τούρκους», ( Από την βιογραφία του Κεμάλ με τον τίτλο «Moustafa Kemal ou la mort d un empire», του Γάλλου ιστορικού ερευνητή Benoist-Menchin, ). Με αυτές τις κυνικές φράσεις μπροστά στις εκατόμβες των χριστιανών θυμάτων, ο Μουσταφά Κεμάλ αγνάντευε με ένα ποτήρι αλκοόλ, την μεγάλη σφαγή της Σμύρνης. Δεν έκανε τίποτα για να σώσει τους χιλιάδες νεκρούς αυτής της σφαγής που τόσο αδρά περιγράψανε πολλοί μάρτυρες, όπως η Μαρτζορί Χαουτζπιάν στο έργο της, «Η Σμύρνη στις Φλόγες», ο πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη, George Horton, και πολλοί άλλοι. Πέρασαν πενήντα χρόνια από εκείνο το αιματηρό θλιβερό ιστορικό ολοκαύτωμα της ιστορικής Σμύρνης, της «Σμύρνης των Γκιαούρηδων», της Σμύρνης που έζησε την μεγαλύτερη σφαγή στην μακρόχρονη ιστορία της και φαίνεται πως κάποιες τύψεις από εκείνη την τραγωδία εξαναγκάζουν ακόμα και σήμερα τους Τούρκους να προβάλλουν διάφορες επιθυμητές εκδοχές για την πυρπόληση επιδιώκοντας να ανατρέψουν την ιστορική αλήθεια, ότι δηλαδή οι ίδιοι οι Τούρκοι έκαψαν την Σμύρνη στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922. Στις 8 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε στην Τουρκία το νέο τεύχος του ιστορικού περιοδικού, «Derin Tarih», όπου παρουσιάζετε μια καινούργια άποψη για την πυρπόληση της Σμύρνης. Η άποψη αυτή διαφημίστηκε και με ανάλογα άρθρα προβολής σε πολλές τουρκικές εφημερίδες όπως η Yeni Şafak και η Radikal. Σύμφωνα λοιπόν με την Τουρκάλα συγγραφέα του μεγάλου αφιερώματος για την καταστροφή της Σμύρνης, η μεγάλη πυρκαγιά άρχισε συγχρόνως σε πολλά σημεία στις 13 Σεπτεμβρίου και μόνο μετά από δυο μέρες τέθηκε μερικώς υπό έλεγχο αφού είχε κάψει μεγάλο μέρος της ελληνικής συνοικίας καθώς και μεγάλα τμήματα της αρμενικής. Η φωτιά όμως εν μέρει συνεχίζονταν μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνοντας το έργο της. Η Ayşe Hür, η Τουρκάλα συγγραφέας του αφιερώματος, αφού απέκλεισε κάθε πιθανότητα να έκαψαν την Σμύρνη οι Τούρκοι και αφού αναρωτιέται σαν σοβαρή εκδοχή να… την έκαψαν οι ίδιοι οι Έλληνες για να πάρουν εκδίκηση για την ήττα τους στο μετώπο, τελικά καταλήγει στο «ιστορικό» της συμπέρασμα ότι την Σμύρνη μάλλον την έκαψαν Αρμένιοι Τσέτες, δηλαδή Αρμένιοι οπλισμένοι ληστές. Για να στηρίξει δε την άποψη αυτή, παραθέτει τις μαρτυρίες των γνωστών, Nureddin Paşa, ο οποίος όπως είναι γνωστό παρέδωσε τον μητροπολίτη Χρυσόστομο στον όχλο για να τον λυντσάρει, καθώς και την μαρτυρία της Halide Edip Hanım, την τότε σύντροφο του Μουσταφά Κεμάλ, καθώς και του Yusuf Kemal, τότε υπουργού εξωτερικών του Μουσταφά Κεμάλ. Αλλά το εκπληκτικό είναι πως αφού παραθέτει όλες αυτές τις υποτιθέμενες μαρτυρίες που αποδείκνυαν ότι την Σμύρνη δεν την έκαψαν οι Τούρκοι, τελικά φτάνει στο συμπέρασμα ότι… παραμένει το ιστορικό ερώτημα ποιοι έκαψαν την Σμύρνη. Αναφέρει και το ιστορικό βιβλίο, «Hatıralar», δηλαδή «Αναμνήσεις», του İsmet İnönü, του γνωστού υπαρχηγού του Κεμάλ και μετέπειτα πρόεδρο της Τουρκιάς, Στο βιβλίο αυτό ο İnönü ενώ αναφέρετε στην πυρκαγιά δεν δίνει κάποια ένδειξη για το ποιος τελικά έβαλε την φωτιά και κατέστρεψε ουσιαστικά κάθε ίχνος ελληνικήε παρουσίας στην ιστορική αυτή ελληνικότατη πόλη της Μικράς Ασίας που μέχρι σήμερα οι ίδιοι οι Τούρκοι την ονομάζουν, «Γκιαούρ Ισμίρ». Αλλά επειδή η Ayşe Hür αναφέρθηκε σε Αρμένιους Τσετες, ας δούμε την μαρτυρία μιας Αρμένισσας της Σμύρνης, της Μαρτζορί Χαουζπιάν, όπως περιγράφει την έναρξη της φωτιάς στο βιβλίο της, «Η Σμύρνη στις Φλόγες», ένα πραγματικά συγκλονιστικό βιβλίο που αξίζει να το διαβάσει κάθε Ρωμιός πρόσφυγας από την Σμύρνη. « Στις 1 πμ της Τετάρτης η Μάμπελ Κάλφα, Ελληνίδα νοσοκόμα του Κολεγιακού Ινστιτούτου είδε στην γειτονιά της τρεις φωτιες. Στις 4 πμ πυροσβέστες σβήσανε τις φωτιές που είχαν ανάψει σε ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι δίπλα στον τοίχο του κολλεγίου και σε μια βεράντα κοντά στην αυλή. Το μεσημέρι της Τετάρτης ένας ναύτης φώναξε τη Μάμπελ Κάλφα στο παράθυρο της τραπεζαρίας –Κοιτάξτε εκεί οι Τούρκοι βάζουν παντού φωτιές. Οι γυναίκες από μέσα είδαν τρεις Τούρκους αξιωματικούς που ξεχώριζαν απέναντι από την Σχολή. Μερικές στιγμές μετά την αναχώρηση τν Τούρκων φλόγες ξεπήδησαν από την στέγη και από τα παράθυρα του απέναντι κτιρίου. Σαν όλα τα άλλα κτίρια καίγονταν και αυτό από μέσα. Λέει η μις Μιλλς, επίσης νοσοκόμα, «Έβλεπα καθαρά τους Τούρκους να κουβαλούν τενεκέδες με πετρέλαιο μέσα στα σπίτια και μόλις έφυγαν ξεπετιόντουσαν φωτιές. Δεν φαίνονταν ούτε ένας χριστιανός, τα μόνο ορατά πρόσωπα ήταν Τούρκοι στρατιωτικοί του τακτικού στρατού με τις στολές τους. Σε λίγο η φωτιά είχε επεκταθεί παντού στην περιοχή». Ας δούμε όμως και την συγκλονιστική μαρτυρία μιας Ρωμιάς όπως έχει καταγράφει από το «Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών». Η Ελένη Καραντώνη ζούσε μέχρι το 1922 στο Bunarbaşı, Μπουρνάμπασι,, ένα όμορφο προάστιο της Σμύρνης που είχε χίλιους κατοίκους από τους οποίους οι οχτακόσιοι ήταν Έλληνες. «Εμείς βρισκόμασταν στη Σμύρνη. Πλημμύρα οι μαχαλάδες στο αίμα. Βάλανε φωτιά οι Τούρκοι, μια ώρα μακριά. “Μη φοβάστε είναι μακριά”, μας είπε ο νοικοκύρης του σπιτιού που μέναμε. Σ’ ένα τέταρτο η φωτιά είχε έρθει σε μας. Ρίχνανε βενζίνη και προχωρούσε. Βγήκαμε στο δρόμο. Φωτιά από τη μια, θάλασσα από την άλλη. Βρισκόμασταν στη μέση. Και οι Τσέτες (σ.τ.σ. οι άτακτοι Τούρκοι) βρίσκονταν στη μέση, και έσφαζαν και σκότωναν. Την νύχτα οι Τσέτες έκαναν επίθεση ν’ αρπάξουν, να σφάξουν, ν’ ατιμάσουν. “Βοήθεια! Βοήθεια!”, φώναζε ο κόσμος. Τα εγγλέζικα πλοία ήταν απέναντι. Έριχναν τους προβολείς. Σταματούσαν για λίγο. Τη νύχτα θέλαμε να πάμε προς νερού μας. Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη! Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα, (σ.σ. μεγάλο ανοιχτό λάκκο). Γύρω-γύρω, στα χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά, και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη κεφάλια. Έπαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας, έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στη χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν να σπαρταρούν γύρω-γύρω. Ήταν φοβερό. Όσοι το είδαν τρελάθηκαν. Το τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε. Εκεί σ’ αυτό το μέρος χάσαμε και τον πατέρα μου. Τον αδελφό μου τον έσφαξαν στο χωριό». Η ιστορία της καταστροφής και της σφαγής της Σμύρνης έχει γραφεί προ πολλού και παρά τις σύγχρονεw φιλόδοξες προσπάθειες των Τούρκων να την αλλάξουν, εκτός εσωτερική κατανάλωση δεν μπορούν να πείσουν κανένα σοβαρό ερευνητή. Οι ερινύες της σφαγής θα κυνηγούν πάντα τους ενόχους όσο και αν προσπαθούν να τις ξεγελάσουν με τα ιστορικά τους καμώματα. ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

MANΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ 90 χρόνια τα την κατάκτηση της Σμύρνης από τους Τούρκους και την καταστροφή της πόλης , η τουρκική εφημερίδα Radikal, δημοσιεύει ένα τολμηρό άρθρο, που προσπαθεί να αποδείξει πως οι ίδιοι οι Τούρκοι έκαψαν την πόλη και ο Κεμάλ ή ανέχτηκε ή ακόμη και συνεργάστηκε για την πυρπόληση της πόλης. Στην Τουρκία, ακόμη και σήμερα περιοδικά ιστορίας όπως το “Derin Tarih” ισχυρίζονται πως η πυρκαγιά της Σμύρνης προκλήθηκε από τους Αρμένιους!! Η έγκυρη ιστορικός Αϊσε Χούρ, αποκαλύπτει ντοκουμέντα τα οποία δείχνουν σημαντικές λεπτομέρειες. «Στην πυρκαγιά καταστράφηκε έκταση 2.6 εκατομμυρίων τετραγωνικών . μέτρων, κάηκαν 25.000 σπίτια, καταστήματα, εκκλησίες, αποθήκες. Μαζί με τους Έλληνες και Αρμένιους που έφτασαν στη Σμύρνη καθώς τους κυνηγούσαν οι δυνάμεις των Τούρκων, ο πληθυσμός τους είχε φτάσει τους 500.000. Αν λάβουμε υπ’όψη πως 380.000 άνθρωποι σώθηκαν με τα καράβια, και πως περίπου 180.000 άνθρωποι κάηκαν στην πυρκαγιά, η πόλη είχε «απελευθερωθεί» ήδη αυτόματα από τον πληθυσμό της» γράφει η Χούρ, που δείχνει ξεκάθαρα την αντίθεση της με την πολιτική αυτή. «Ο ΚΕΜΑΛ ΕΤΡΩΓΕ ΣΕ ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΛΕΓΟΝΤΑΝ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ» H τουρκάλα ιστορικός στο άρθρο της στην εφημερίδα Radikal ισχυρίζεται πως υπάρχουν ντοκουμέντα την ώρα που είχε πάρει φωτιά η Σμύρνη, ο Κεμάλ Ατατούρκ βρίσκονταν στο σπίτι της αρραβωνιαστικιάς του, στην ίδια πόλη και ενώ υπήρχε πανικός, ο ίδιος και η παρέα του απολάμβαναν μεζέδες, και ρακί σε γιορτινό τραπέζι. « Σύμφωνα με τον υπασπιστή του Κεμάλ Ατατούρκ, Σαλίχ Μπόζοκ, όταν η Σμύρνη φλέγονταν και όλα γίνονταν στάχτη, υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι στο σπίτι του μελλοντικού πεθερού του Κεμάλ Ατατούρκ του Ουσακζαντέ Μουαμέρ Εφέντι».Ο Μπόζοκ συνεχίζει με την εξής αφήγηση «Ο Κεμάλ στο τραπέζι το οποίο είχε στηθεί στο μπαλκόνι, πήρε τον φεβζί πασά, Τον Ισμέτ πασά, εμένα, τον Μουζαφέρ και την κυρία Λατιφέ. Ο Φεβζί πασάς γέμισε τα ποτήρια όλων με μεγάλη ικανοποίηση,. Ο Πασάς (Κεμάλ) αν και δεν έπινε δήλωσε πως «το καλαμάρι της Σμύρνης είναι πολύ διαφορετικό μου έλειψε. Δηλαδή όλοι ήταν ευχαριστημένοι από το τραπέζι και απ’όλη αυτή τη νύχτα»! Σύμφωνα με την Χουρ, ο υπασπιστής του Κεμάλ, Μπόζοκ σε άρθρο του στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ το 1939, αναφέρει και άλλες λεπτομέρειες για τη νύχτα που φλέγονταν η Σμύρνη.

« Ο Μουσταφά Κεμάλ και η Λατιφέ κάποια στιγμή έμειναν μόνοι στο μπαλκόνι. … η πυρκαγιά συνέχιζε με όλη της τη δύναμη. Οι δυο υπασπιστές άκουγαν τη συνομιλία του ζευγαριού. Ο Κεμάλ ρώτησε στη Λατιφέ «έχετε πολλά κτήματα στο σημείο της φωτιάς»; εκείνη του απάντησε « το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας μας είναι εκεί, αλλά Πασά μου ας καούν όλα εσείς να είστε καλά. Όταν υπάρχουν τέτοιες ευτυχισμένες ημέρες, τι σημασία έχει η περιουσία. Σώθηκε η πατρίδα. Στο μέλλον μπορούμε να τα ξαναχτίσουμε και να τα κάνουμε και καλύτερα.» Η απάντηση αυτή άρεσε στον Κεμάλ ο οποίος απάντησε « Ναι ας καούν και ας καταρρεύσουν, όλα μπορούν να επουλωθούν». Η τουρκάλα ιστορικός, επίσης αναφέρει πως ο Φαλίχ Ριφκί ο οποίος ήταν και αυτός στο τραπέζι ανέφερε πως « ο Μουσταφά Κεμάλ παρακολουθούσε την πυρκαγιά «με μια ηρεμία η οποία δεν άλλαζε». Η Χουρ γράφει πως ο Φεβζί Πασάς, πάντως για την πυρκαγιά έχει αναφέρει πως « η στενή οπτική του Νουρετίν Πασά προκάλεσε δυο πικρά γεγονότα. Το ένα είναι η μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης και το δεύτερο είναι, η φιλοξενία και το τραπέζωμα του Κεμάλ στο σπίτι της Λατιφέ , λόγω της πυρκαγιάς από το ξενοδοχείο όπου διέμενε.» Η Αϊσέ Χούρ αναφέρει, « καλά την ώρα που η Σμύρνη μετατρέπονταν σε μια μαύρη τρύπα λόγω της πυρκαγιάς, ο Κεμάλ Ατατούρκ ο οποίος ήταν ψύχραιμος, συμμετείχε σε φαγητά, ζούσε ρομαντικές στιγμές με τη μέλλουσα σύζυγο του Λατιφέ, ο οποίος χαρακτήρισε το γεγονός ως «μη όμορφο», πως συμπεριφέρθηκε αργότερα»; Η τουρκάλα ιστορικός τονίζει πως ο ίδιος όλο απέφευγε να αναφερθεί στο θέμα αυτό. «όχι, ο Κεμάλ δεν μίλησε ποτέ για την πυρκαγιά της Σμύρνης» Στα συμπεράσματα η Χουρ αναφέρει « υπάρχουν δυο ενδεχόμενα για τη σιωπή και την αδιαφορία του Κεμάλ για το γεγονός. Το καλό ενδεχόμενο είναι πως ο Κεμάλ επιτέθηκε στον Νουρετίν Πασά, ως «συνήθη ύποπτο» για την πυρκαγιά, για να δείξει στη Δύση πως δεν ηγείται ενός κινήματος που πυρπολεί τη χώρα. Το κακό ενδεχόμενο είναι πως ο Κεμάλ να μην είχε και ιδιαίτερο παράπονο από τον αποξένωση της πόλης από τα μη μουσουλμανικά στοιχεία με τον πιο σκληρό τρόπο., Το σημαντικότερο όμως είναι το ποιο είναι ποιο είναι το ενδεχόμενο το οποίο είναι πιο κοντά στην αλήθεια.» Η Σμύρνη άρχισε να φλέγεται στις 13 Σεπτεμβρίου και οι φλόγες τέθηκαν υπο έλεγχο στις 15 Σεπτεμβρίου.

2. Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟΝ ΔΙΑ - ΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥΣ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑ

Ο Κώδικας Των Ελλήνων Αθάνατων - Βασίλης Λυκιαρδόπουλος Ο ΔΙΑΚΤΟΡΟΣ ΑΡΓΕΙΦΟΝΤΗΣ ΕΡΜΗΣ ΣΤΗΝ ΩΓΥΓΙΑ
Ο ΕΡΜΗΣ είναι θεός Υιός του Δια και της Μαίας ,είναι άγγελος των θεών και εκτελεί τις παραγγελίες του Δια πηγαίνοντας στους θνητούς όταν αυτοί έχουν προβλήματα ,φέρει κηρύκειο και χρυσά πεδιλα. Ειναι και ψυχοπομπός και οδηγεί τις ψυχές στον Αδη. είναι γνώστης όλου του σύμπαντος και μόνος του αντιμετωπίζει τους Αχαιούς, είναι η προσωποποίηση της οργής του ΔΙΑ ,της Ολύμπιας Ε.Ε. Το επίθετο του Ερμή «διακτορος» έχει διπλή ερμηνεία , έκτος από διανομέας δώρων και θησαυρών είναι και ο διανομέας της οργής του ΔΙΑ . Είναι αυτός που φέρει σε πέρας τις «βρώμικες» δουλειές των Αθάνατων ,αυτός που επιβάλλει τον Γαλαξιακό Νόμο όταν οι διαπραγματεύσεις οδηγούνται σε αδιέξοδο. Είναι ο φονιάς των Αργείων. Ο Ερμής έρχεται από το γαλαξία , με προορισμό τον πλανήτη Ωγυγία [Ιθάκη 33] , με ταχύτατο αστροπλοιο .Έχει εντολές από τον ΔΙΑ αφενός μεν να καταστρέψει τους Αχαιούς που εξακολουθούν να βρίσκονται στον πλανήτη μας, αφετέρου δε να ενημερώσει την γενετίστρια Καλύψω ως προς το αποτέλεσμα της συμφωνίας Δια-Ποσειδώνα , ώστε αμέσως αυτή να αρχίσει την δημιουργία του νέου Γενετικού Κωδικα [Οδυσσέα] που θα εποικίσει τον πλανήτη για να μην χάνεται πολύτιμος χρόνος. Ο Ερμής, την εποχή του Κριού , συγκεντρώνει τους συμμάχους του Ποσειδώνα Αχαιούς , με τους άριστους γενετικούς κώδικες χωρίς την θέληση τους στην αστροπυλη του πλανήτη Άρη. Εκεί τους εξηγεί πως πρέπει να παραιτηθούν από τις προσδοκίες τους για τον πλανήτη Ιθάκη 33 και να αποδεχτούν τον εποικισμό του πλανήτη από την Ε.Ε. Το κλίμα της συνάντησης είναι βαρύ και οι δυο μεριές είναι γεμάτες οργή για τα όσα συμβαίνουν, με την θεά του θανάτου [η κηρ] να τους περιτριγυρίζει . Τελικά ο Ερμής επιτέθηκε με πολεμικές κραυγές και τους αφάνισε όλους. ………………………………………… Ο λεξαριθμος 625[4] Ο ΔΙΠΛΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ «ΔΙΑΝΟΜΕΑ» ΕΡΜΗ 625[4]=Διακτορον* .-[ διανομέας/διαθέτης δώρων-θησαυρών/επίθετο του Ερμή].-α84 625[4]=Δια τοκον ‘ρ’* .-[ τον διανομέα των δώρων που είναι γιος του ΔΙΑ συγχρόνως].-α84 625[4]=Δια κοτον ‘ρ’* .-[ κοτεω =κατέχομαι υπό οργής / κοτος = μνησικακία-οργή /τον διανομέα δώρων και οργής τον Ερμή που είναι γιος του ΔΙΑ συγχρόνως].-α84 625[4] =αμειβομενοι κατά.-[να δώσει την αμοιβή στους εταίρους] 625[4]= ευρον.- [να βρει και να αμείψει] 625[4]= ερυκακεειν δε [κρατώ μακρά – καταστέλλω] 625[4]= ιαχε δε [με κραυγές πολεμικές;;;] Ερμηνεία Ο Ερμής γιος του ΔΙΑ την επανάσταση των μνηστήρων της ΓΗΣ καταστέλλει με οργή και πολεμικές κραυγές …………………………………………….…………………………………. Ο λεξαριθμος 1274[5]
ΩΓΥΓΙΑ = ΙΘΑΚΗ 33=ΓΗ
1274[5]=Ωγυγιην.-[ διπλή ερμηνεία = ΩΓΥΓΙΑ = πλανήτης Ιθάκη 33 / το νησί ΚΡΗΤΗ και ΦΑΙΣΤΟΣ το μέρος όπου τα εργαστήρια γενετικής της ΚΑΛΥΨΩΣ).-α85 1274[5]=ες μεγαρον πατρος μεγαν.- [στην Κρήτη στο μεγάλο πατρικό ανάκτορο / στο εργαστήριο γενετικής της Καλυψώς ] 1274[5]=διαπρησσουσα.- [διαπρησσω =διανύω-τρέχω-περνώ-τελειωνω / την Καλυψώ να πει να τελειώνει όσο πιο γρήγορα μπορεί με την κατασκευή της νέας Ε.Ε. του Οδυσσέα ] 1274[5]=Ιθάκης ενι Οδυσηος δε.- [ στη Γη του Οδυσσέα] Ερμηνεία Ο πλανήτης στον οποίο έρχεται ο Ερμής δεν είναι άλλος από τον πλανήτη ΓΗ [Ιθάκη 33] Έρχεται να ενημερώσει την Καλύψω για την απόφαση των δυο μερών. ………………………………………………………………………………………………………………………………………… Λεξαριθμος 1680[6]
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΡΗ
1680[6]=Καρη κομοωντας *.-[αυτούς με τις τεράστιες βίο-νανοελικες στα κεφάλια-μυαλά τους].-α90 1680[6]=Κ’Αρη κομοωντας *.-[αυτούς στον πλανήτη Άρη με τις τεράστιες έλικες στα μυαλά τους].-α90 1680[6]= α Κηρ κομοωντας *.-[αυτούς με την τεραστία σε μήκος Ε.Ε. στα μυαλά τους δημιουργό της ζωής και του θανάτου].-α90 1680[6]=Καρη νοας κομω τ’ *.-[κομω=κομαω =έχω μακριά μαλλιά / αλληγορική ερμηνεία αυτούς με την τεραστία Ε.Ε. στα μυαλά τους].-α90 1680[6]=Καρη τοκος ναω μ’ *.-[ναω=ρεω-στάζω / η τεραστία Ε.Ε. μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα του κρανίου μου είναι ο πατέρας μου και αυτός από τον οποίον ρέει η θεια γνώση ].-α90 1680[6]=Κ’Αρη κοτος ναω μ’ *.-[στον πλανήτη Άρη υπάρχει οργή].-α90 1680[6]=Καρη κοτος ναω μ’ *.-[στα κεφάλια όσων συμμετέχουν στην συνάντηση του πλανήτη Άρη υπάρχει οργή].-.-α90 Ερμηνεία Στην συνάντηση του Ερμή με τους Αχαιούς στην αστροπυλη του Άρη η οργή έχει ξεχειλίσει και από τις δυο πλευρές. Η θεά του θανάτου πλανάται πάνω από τα κεφάλια των συμμετεχόντων.
Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟΝ ΔΙΑ
Για εσάς λοιπόν που επί αιώνες έχετε φιλοξενηθεί πάνω στο πλανήτη από εμάς τους Έλληνες Θεούς και έχετε αποκομίσει τεραστία κέρδη, αφού φτάσατε εδώ με τα αστροπλοια σας, τίποτα άλλο δεν θα κάνω γνωστό δημόσια. Όντας αθάνατοι οι Αχαιοί το διασκέδαζαν αιώνια καταστρέφοντας γενετικούς κώδικες του ΔΙΑ [μεγάλο αμάρτημα] ,συγχρόνως αφαιρώντας πολύτιμους πόρους από τη ΓΗ και το αστρικό της σύστημα. Η δραστηριότητα των Αχαιών, που ενόχλησε περισσότερο τον Δια, ήταν η χρησιμοποίηση και καταστροφή απείρων γενετικών κωδίκων του Δια, δικαίωμα που δεν απορρέει από τον γενετικό τους κωδικα, δηλαδή την διαβάθμιση τους στα γαλαξιακά δρώμενα Οι Αχαιοί όλα αυτά τα χρόνια πάνω στον πλανήτη Γη, με την συνδρομή του Ποσειδώνα , γνώρισαν πολλά από τα μυστικά των γενετικών κωδίκων του Δια και ειδικά της βίο-νάνο-έλικας του ανθρώπου μέσα στο «θαλασσινό νερό». Η πληροφορία είναι σοβαρή ,αφού εάν ο γενετικός τους κώδικας δεν επέτρεπε τέτοιου είδους πληροφόρηση ,σημαίνει πως οι γενετικές πληροφορίες τους δοθήκαν από τον Ποσειδώνα εναντία στο γαλαξιακό δίκαιο. Έχουμε διασταύρωση της πληροφορίας για τερατογεννησεις στη ΓΗ, την εποχή της παντοκρατορίας του Ποσειδώνα στον πλανήτη, με τους συμμάχους του Αχαιούς και την Θοωσα. Γενετικά πειράματα κάθε είδους έλαβαν χωρά στον πλανήτη και αυτό ,όλα δείχνουν ,πως ήταν παραβίαση του Γαλαξιακού Νόμου. Η εγκληματική αυτή ενεργεία εναντίον της περιούσιας του ΔΙΑ , των αυθεντικών γενετικών κωδίκων του δηλαδή , είναι ασυγχώρητη από τους Έλληνες αθάνατους και αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι υπεύθυνοι τιμωρήθηκαν. ……………………….. Ο λεξαριθμος 144[9] ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΓΕΝΕΤΙΚΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑ 144[9]=Μηλ’αδινα *.-[πολλά μήλα-κοπάδια προβάτων/ αλληγορικά η Ε.Ε./ οι γενετικοί κώδικες όπως γνωρίζουμε μπορούν να είναι εκατομμύρια η δισεκατομμύρια αν κατέχεις την τεχνολογία μπορείς να δημιουργήσεις ότι θα μπορούσες να σκεφτείς ].-α92 144[9]=Μηλα ΔΙΑΝ *.-[οι αχαιοί γενετικούς κώδικες του Δια ].-α92 144[9]=Μηλα ιδαν *.-[τους γενετικούς κώδικες του Δια γνώρισαν ].-α92 144[9]=αλμη ιδαν*.-[το «θαλασσινό νερό» γνώρισαν / το υγρό μέσα στο ανθρώπινο κύτταρο γνώρισαν / ].-α92 144[9]=αλμη Διαν* .-[τον Δια μέσα στο θαλασσινό νερό γνώρισαν / ως γνωστόν ο πυρήνας του κυττάρου όπου και η Ε.Ε. περιβρέχεται από «θαλασσινό νερό-άλμη].-α92 Ερμηνεία Η παραλλαγές του γενετικού κωδικα του ΔΙΑ μέσα στο «θαλασσινό» νερό είναι άπειρες. …………………………………………….. Ο λεξαριθμος 1532[2]
ΟΝΤΑΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥΣ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑ
1532[2]=Μηλ’ αδινα σφαζουσι*.-[πολλά μήλα-κοπάδια προβάτων/ αλληγορικά η Ε.Ε./ καταστρέφοντας άπειρους γενετικούς κώδικες του ΔΙΑ].-α92 1532[2]=Μηλα ΔΙΑΝ σφαζουσι *.-[καταστρέφοντας γ.κ. του ΔΙΑ].-α92 1532[2]=Μηλα ιδαν σφαζουσι*.-[αφού γνώριζαν στην συνέχεια τον κατέστρεφαν δημιουργώντας τέρατα].-α92 1532[2]=αλμη ιδαν σφα ζουσι *.-[το «θαλασσινό νερο» γνώρισαν ζώντας στη ΓΗ].-α92 1532[2]=αλμη Διαν σφαζουσι* .-[τον Δια μέσα στο θαλασσινό νερό γνώρισαν και το κατέστρεφαν/ ως γνωστόν ο πυρήνας του κυττάρου όπου και η Ε.Ε. περιβρέχεται από «θαλασσινό νερό-άλμη].-α92 1532[2]=αλμη Διαν φασι ζουσ’[ι]* .-[λένε για τον Δια μέσα στο θαλασσινό νερό πως ζει].-α92 ερμηνεία Αυτοί έχοντας το γονίδιο της αθανασίας αιώνια ζούσαν καταστρέφοντας τους γενετικούς κώδικες του ΔΙΑ. ……………………….. Ο λεξαριθμος 1348[7] ΑΙΡΕΩ = ΛΑΜΒΑΝΩ = ΦΟΝΕΥΩ 1348[7]= ειλιποδας ελικας βους*.-[ειλιπους=ο σύρων τους πόδας/ο συστρέφων τους πόδας/το βάδισμα των βοδιών αφήνει καθαρά ένα χαρακτηριστικό ίχνος στο έδαφος όπως τα 8αρια της Ε.Ε. /μεταφορικά η ελικοειδής Ε.Ε.μεσα στο ανθρώπινο κύτταρο] .-α92 1348[7]= πασι δ’ελοι ελικας βους*.-[ελοι=αιρεω=πιανω –λαμβανω/παιρνω-λαμβανω/συλλαμβανω/καταβαλλω-φονευω/λαφυραγωγω-κυριευω/καταλαμβανω-πιανω/εκλεγω και ορίζω/προτιμώ-ακολουθω/όλοι πήραμε την ελικοειδή Ε.Ε. μέσα στο ανθρώπινο κύτταρο / όλους τους γενετικούς κώδικες κατέστρεψαν].-α92 1348[7]= παις δ’ελοι ελικας βους *.-[όλοι πήραμε το θεϊκό «παιδί» την ελικοειδή Ε.Ε. μέσα στο ανθρώπινο κύτταρο/ την θεϊκή Ε.Ε. κατέστρεψαν ].-α92 1348[7]=μνηστήρες αγηνορες [οι υποψήφιοι για την απόκτηση της ΓΗΣ αλαζόνες Εταίροι μας με Ι.Δ.] Ερμηνεία .- Οι αλαζόνες Αχαιοί κατέστρεψαν όλους τους γενετικούς κώδικες του Δια υπογράφοντας την θανατική τους καταδίκη. ………………………………………………………….
Η ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ 33
Εγώ λοιπόν που γνωρίζω την «πνοή του άνεμου»*, που είμαι κάτοχος της αντίστοιχης τεχνολογίας κίνησης των αστροπλοιων, έρχομαι για πρώτη φορά στον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη 33 να τον γνωρίσω. Βρίσκομαι μακριά από την ΓΗ, στο Άστρο του Κυνα [Σείριο] και το ταξίδι μου στον πλανήτη σας θα έχει μεγάλη διάρκεια.
*η «πνοή του άνεμου» είναι η ηλεκτρομαγνητική δύναμη που κινεί τα αστροπλοια τους, θα το δούμε στην συνέχεια.
Περιμένω να έρθουν σε συνάντηση μου και άλλοι βασιλείς των Αργειων συμμάχων μου [Μενέλαος και άλλοι] ώστε όλοι μαζί με τα τεράστια αστροπλοια μας να έρθουμε στη ΓΗ για να επιβάλλουμε τον Γαλαξιακό Νόμο
Η πληροφορία πως ο Σείριος βρίσκεται μακριά και το ταξίδι από εκεί στην Ιθάκη διαρκεί πολύ καταρρίπτει τις θεωρίες για ταχύτητες στα όρια της ταχύτητος του Φωτός η και μεγαλύτερες ,που αποδίδονται σε εξωγήινα «σκάφη» από διαφόρους. Επίσης γίνεται κατανοητό πως η έκφραση της Αθηνάς [διαρκεί πολύ] απευθύνεται ουσιαστικά σε θνητούς [εμάς σήμερα] και όχι στην ίδια η τους συμμάχους της.
Οι ταχύτητες που κινούνται τα σκάφη τους είναι της τάξεως του 10% της ταχύτητος του φωτός ανά δευτερόλεπτο .Εκείνο που μειώνει τον χρόνο δραματικά μεταξύ των ουράνιων σωμάτων είναι η ύπαρξη του ουράνιου ποταμού της Στυγός [διαστημική χοάνη –πτυχή του χωροχρόνου] που υφίσταται μεταξύ του πλανήτη Άρη και του Σείριου.
Επίσης έχω εξηγήσει γιατί όσοι έρχονται από τον Σείριο στη ΓΗ κατεβαίνουν[κατηλυθον] και όσοι πηγαίνουν από την Γη στο Σείριο ανεβαίνουν. Η σπείρα του Ωρίωνα βρίσκεται κάτω από τον γαλαξία [νότια] και ο πλανήτης μας βρίσκεται στην σπείρα του Ωρίωνα νότια του Σείριου. Έχουμε δηλαδή ολόκληρο τον γαλαξία από επάνω μας. …………………………………………… Λεξαριθμος 965[2]
ΤΟΝ ΗΣΥΧΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΙΘΑΚΗ 33 ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ
965[2]=Εγων Ιθακηνδε *.-[ εγω την Ιθάκη].-α88 965[2]=εγνω Ιθακηνδε *.-[ εγώ την Ιθάκη να γνωρίσω].-α88 965[2]=Εγων ακην θ’ιδε *.-[ εγώ τον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη να γνωρίσω].-α88 965[2]=Εγων θ’ακην δει *.-[ εγώ τον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη να δω και να γνωρίσω].-α88 965[2] = νηι κατηλυθον δε*.-[ Εγώ εις την Ιθάκη 33 με το αστροπλοιο κατέβηκα λοιπόν .].- 965[2] = νηι τηλοθ’[ι] κυνα δε*.-[ Εγω λοιπόν εις την Ιθάκη με το αστροπλοιο κατέβηκα από τον μακριά ευρισκόμενο Σείριο- Άστρο του Κυνα.].- 965[2]=πλέων.-[ταξιδεύοντας στο διάστημα].- Ερμηνεία Εγώ στον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη 33 έρχομαι , με ταχύτατο αστροπλοιο ,για πρώτη φορά να δω και να γνωρίσω .Κατεβαίνω στον πλανήτη σας από τον μακρινό Σείριο το Άστρο του Κυνα όπου βρίσκομαι. ……………………… Ο λεξαριθμος 2528[8]
ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΝΟΗΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ
2528[8]=Αυταρ εγων Ιθακηνδε ελευσομαι *.-[εγώ λοιπόν στον πλανήτη Ιθάκη έρχομαι].-α88 2528[8]=Αυταρ εγνω Ιθακηνδε ελευσομαι* .-[εγώ λοιπόν τον πλανήτη Ιθάκη έρχομαι να γνωρίσω].-α88 2528[8]=Αυρα τ’ εγων Ιθακηνδε ελευσομαι *.-[εγώ λοιπόν στον πλανήτη Ιθάκη έρχομαι με την πνοή του άνεμου για να τον γνωρίσω].-α88 2528[8]=Αυρα τ’ εγνω Ιθακηνδε ελευσομαι *.-[εγώ λοιπόν τον πλανήτη Ιθάκη έρχομαι να γνωρίσω ταξιδεύοντας με την τεχνολογία της πνοής του άνεμου την οποία γνωρίζω].-α88 2528[8]=Αυταρ εγων ακην θ’ιδε ελευσομαι *.-[εγώ λοιπόν στον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη έρχομαι με την πνοή του άνεμου για να τον γνωρίσω].-α88 2528[8]=Αυταρ εγων θ’ακην δει ελευσομαι* .-[εγώ λοιπόν στον ήσυχο πλανήτη Ιθάκη έρχομαι με την πνοή του άνεμου για να τον δω και να τον γνωρίσω ].-α88 2528[8] = σκηπτούχων.[ Λοιπόν εγώ έρχομαι στη ΓΗ - με αυτούς που έχουν <ΣΚΗΠΤΡΟ> [ διπλή ερμηνεία α].- μαζί με άλλους βασιλείς του Άργους [Μενέλαος] και β].- αλληγορικά το τεράστιων διαστάσεων πολεμικό αστροπλοιο σχήματος σκήπτρου ]. ερμηνεία Η Αθηνά στην διαδρομή της για την ΓΗ έχει σταματήσει στο Σείριο περιμένοντας τους συμμάχους της . Έρχεται στη Γη με «στόλο» πολεμικών αστροπλοιων ,μαζί με άλλους Αργειους βασιλείς [Μενέλαος και άλλοι], αφενός μεν για να αντιμετωπίσει τους Αχαιούς ,αφετέρου δε να βοηθήσει τον νέο Γήινο άνδρα στη νέα πορεία του. Πρώτη αναφορά του τρόπου κίνησης των αστροπλοιων τους. Χρησιμοποιούν την τεχνολογία της «πνοής του άνεμου» . Τεχνολογία που πρέπει να στηρίζεται στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία. ………………………………………………… Έρχομαι να μετακινήσω ταχύτατα το νέο άνθρωπο που θα προκύψει από τις επεμβάσεις μας στους «Αιθίοπες» του πλανήτη. Τον ΥΙΟ, το αποτέλεσμα των γενετικών μας παρεμβάσεων στον χωρίς νόηση πρωτόγονο άνδρα [ cro-magnon / homo sapiens*] του πλανήτη Ιθάκη 33 *όπως έχω αναφέρει και άλλη φορά ο «κρίκος» που λείπει μεταξύ του σύγχρονου ανθρώπου και του homo sapiens δεν θα βρεθεί πότε από τους ανθρωπολόγους που τον αναζητούν .Ο λόγος είναι πως η αλλαγή έγινε στα εργαστήρια γενετικής της Καλυψώς και της Θοωσας Η Αθηνά έρχεται να εξαλείψει την άγνοια από τον νέο Γήινο άνδρα, να του μάθει τι έχει μέσα στο μυαλό του και πώς να το αποκτήσει. Η Αθήνα έρχεται στη ΓΗ να παροτρύνει τους άνδρες να γνωρίσουν τις θειες πληροφορίες της Ε.Ε. Η μόνη ελπίδα της ΓΗΣ για επιβίωση στο μέλλον είναι η γνωριμία της με την θεια πληροφόρηση της Ε.Ε.
Δείτε το φως ανόητοι άνδρες, παροτρύνοντας τον ΥΙΟ, αλλιώς θα χαθείτε –καταστραφείτε.
Η Αθηνά βιάζεται όχι επειδή θα υπάρξει άμεσο αποτέλεσμα αυτό το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως θα αργήσει να συμβεί .Ο λόγος που βιάζεται είναι τα χρονικά περιθώρια [6480 χρόνια] που είναι δεσμευτικά .Θέλει τους απογόνους των Δωριέων όσο το δυνατόν γρηγορότερα να ενημερωθούν , ώστε η ανθρωπινή κοινότητα να αρχίσει το ταξίδι της και με το εφόδιο της γνώσης των διαδικασιών του διαλογισμού ,βασικού εργαλείου παράκαμψης του Μεσολόβιου.
Εκ του αποτελέσματος σήμερα κατανοούμε την βιασύνη της Αθηνάς να βάλει «το νερό στο αυλάκι», έχουν περάσει 3253 χρόνια από την δημιουργία των προγόνων μας και εμείς σήμερα δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα τι είναι ο Ομηρικός διαλογισμός!!! Και αναφέρομαι συγκεκριμένα στους σημερινούς Έλληνες ,την ελπίδα των Αθάνατων για να σωθεί ο πλανήτης .
Θάρρος και «θάνατο» ,αυτά θα διδαχτεί ο ΥΙΟΣ του πρωτογόνου Αιθίοπα της ΓΗΣ ,το αποτέλεσμα των γενετικών παρεμβάσεων της ιατρικής ομάδας της Καλυψώς από τους Αργειους, ώστε να μπορέσει να λύσει τα προβλήματα του πλανήτη του.
Αρχίζουμε να διακρίνουμε το μακρόπνοο σχέδιο της Αθηνάς. Αυτή ετοιμάζει αντιπροσωπεία νέων Δωριέων για το εκπαιδευτικό τους ταξίδι στον Αργο.
Η Αθηνά δεν θέλει να αφήσει τίποτα στη τύχη στο θέμα ενημέρωσης των απόγονων των Δωριέων με την μέθοδο του διαλογισμού.
Η πνευματική μάχη απαιτεί θάρρος και «θάνατο» των αισθήσεων για να είναι επιτυχής , είναι δυο προσόντα που απαιτούνται από τον υποψήφιο Μύστη άνδρα-ηρώα, χωρίς αυτά δεν θα υπάρξει πότε προσπάθεια πρόσληψης γνώσης με την μέθοδο του Ομηρικού διαλογισμού.
Η Αθηνά ήρθε στον πλανήτη την ιερή παιδεία στην νέα γενιά των Γήινων λαών να διδάξει.
Την ροη του πνευματικού φωτός μέσα στα μυαλά μας να βοηθήσει, διδάσκοντας μας τον Ομηρικό διαλογισμό.
Δεν γνωρίζουμε το ακριβές χρονικό διάστημα της παραμονής της Αθηνάς στον πλανήτη μας.
Εκείνο που απορρέει από το Ομηρικό κείμενο είναι, πως ακόμη και σήμερα άνθρωποι των Δαναών βρίσκονται σε τροχιά γύρω από την ΓΗ, χωρίς όμως να παρεμβαίνουν στα τεκταινόμενα στον πλανήτη, αφού αυτό απαγορεύεται από την συμφωνία.
Οι λόγοι της συνεχούς παρουσίας των Δαναών σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας έχουν να κάνουν και με την διαχείριση του πρωτογενούς υλικού που χρησιμοποιήθηκε και αποτελεί περιουσιακό στοιχείο του ΔΙΑ. Θα το δούμε αναλυτικά όταν φτάσουμε στην ανάλογη παράγραφο.
Εδώ καταλαβαίνω την αγανάκτηση κάποιων από εμάς ,στην ιδέα ότι κάτι μέσα μας αποτελεί «ξένη» ιδιοκτησία, όμως πρέπει να καταλάβουμε πως μπορούμε αν θέλουμε να την κάνουμε αποκλειστικά δική μας. Μας έχει δοθεί αυτό το δικαίωμα. …………………………

Ο λεξαριθμος 2170[10] ΘΑΡΡΟΣ –ΘΑΡΡΟΣ-ΘΑΡΡΟΣ 2170[10]=Και οι μενος εν φρεσι θειω* .-[χρειάζεται ΘΑΡΡΟΣ στην πνευματική μάχη των τριών θεϊκών μυαλών του διαλογισμού].-α89 2170[10]=Και οι νεμος εν φρεσι θειω* .-[χρειάζεται θάρρος στην πνευματική μάχη των τριών μυαλών για να προσλάβεις θειο λόγο].-α89 2170[10]=οικια μενος εν φρεσι θειω* .-[θάρρος για να κανεις επαφή με την Ε.Ε. μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα των θεϊκών μυαλών].-α89 2170[10]=οικια νεμος εν φρεσι θειω* .-[ θάρρος για να κάνεις επαφή με την Ε.Ε. μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα των θεϊκών μυαλών και να προσλάβεις θειο λόγο].-α89 2170[10]=Και οι μεσον εν φρεσι θειω* .-[αυτοί με το Μεσολόβιο των θεϊκών μυαλών].-α89 2170[10]=οικια μεσον εν φρεσι θειω* .-[αυτοι με τα εγκεφαλικά κύτταρα του Μεσολόβιου].-α89 2170[10]=Και ιεμενος ον φρεσι θειω* .-[και να έχεις μεγάλη επιθυμία να συναντήσεις την Ε.Ε. μέσα στα θεϊκά μυαλά].-α89 2170[10]=Και οι μενος εν φρεσι ωθει* .-[το Θάρρος στην πνευματική μάχη στην γνώση των θειων μυαλών σε ωθεί ] 2170[10]=Και οι μεσον εν φρεσι ωθει* .-[θάρρος για να ξεπεράσεις το εμπόδιο του Μεσολόβιου] ερμηνεία Θάρρος και «πένθος» είναι τα προαπαιτούμενα για την άντληση θειας πληροφόρησης από τα θεια μυαλά. Θάρρος-θάνατος των αισθήσεων- και μεγάλη επιθυμία χρειάζονται για να ξεπεράσεις το Μεσολόβιο, να συναντήσεις την Ε.Ε. και να προσλάβεις πνευματικό φως.
Ο Κώδικας Των Ελλήνων Αθάνατων - Βασίλης Λυκιαρδόπουλος

Η ερμηνεία των ονομάτων: Ζευς, Ποσειδών, Απόλλων, Ερμής, Ήφαιστος, Άρης

Οι έξι Θεοί τού Ολύμπου--- Ζευς: Από το επίθετο «δίος» (λαμπρός, αίθριος) προήλθε το κύριο όνομα Διεύς (ο κύριος τής λαμπρότητας, τής αιθρίας, τής καλοκαιρίας), το οποίο μετατράπηκε σε Ζευς (παράβαλε: διάλευκος-ζάλευκος, διαβάλλω-ζαβάλλω και άλλα). Από την αιτιατική πτώση «τον Δία» προήλθε το νεοελληνικό όνομα τού Πατέρα των Θεών και των ανθρώπων, το οποίο στην ονομαστική σχηματίζεται ως «ο Δίας». Ποσειδών: Το όνομα τού Θεού τής θάλασσας είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από τα ουσιαστικά «πόσις» (σύζυγος) και «δα» (γη), οπότε Ποσειδών είναι «ο σύζυγος τής γης». Κατά την κλασική ελληνική το όνομα κλίνεται «ο Ποσειδών, τού Ποσειδώνος», ενώ κατά την νέα ελληνική «ο Ποσειδώνας, τού Ποσειδώνα». Παράγωγό του είναι το επίθετο «ποσειδώνιος, ποσειδωνία, ποσειδώνιον», καθώς και τα κύρια ονόματα Ποσειδώνιος (αυτός που ανήκει στον Ποσειδώνα, που είναι τού Ποσειδώνα) και Ποσειδωνία (αυτή που ανήκει στον Ποσειδώνα, που είναι τού Ποσειδώνα). Απόλλων: Το όνομα τού Θεού προέρχεται από το ρήμα «απόλλυμι», που σημαίνει «καταστρέφω, εξαφανίζω», άρα Απόλλων είναι «ο καταστροφέας, ο ολετήρας», όνομα που απηχεί την ιδιότητα τού Θεού ως τοξευτή και καταστροφέα των εχθρικών στρατευμάτων. Η λατρεία τού Απόλλωνα ως Θεού τού φυσικού και νοητού φωτός δεν αντικατοπτρίζεται σε αυτό το όνομα, αλλά στο Φοίβος, που σημαίνει «φωτεινός, διαυγής, λαμπρός» και προέρχεται από τον όρο «φάος», δηλαδή «φως».

Ερμής: Το όνομα τού Θεού προέρχεται από το ρήμα «ερμηνεύω», οπότε Ερμής είναι ο «ερμηνεύς», δηλαδή ο ερμηνευτής, και παραπέμπει στην ιδιότητα τού Θεού ως αγγελιαφόρου και ερμηνευτή τής βούλησης των Θεών τού Ολύμπου. Κατά την κλασική ελληνική το όνομα κλίνεται «ο Ερμής, τού Ερμού», ενώ κατά την νέα ελληνική «ο Ερμής, τού Ερμή».
Ήφαιστος: Από την ρίζα «αφ-» του δασυνόμενου ρήματος «άπτω», που σημαίνει «ανάβω, καίω», προέρχεται το επίσης δασυνόμενο όνομα τού Θεού τής φωτιάς, άρα Ήφαιστος είναι «αυτός που καίει, ο πύρινος». Παράγωγα κύρια ονόματα είναι τα Ηφαίστειος και Ηφαιστίων, που είναι συνώνυμα και σημαίνουν «αυτός που ανήκει στον Ήφαιστο, που είναι τού Ηφαίστου». Από το όνομα τού Θεού προέρχεται και ο όρος «ηφαίστειο».
Άρης: Το όνομα τού Θεού τού πολέμου ετυμολογείται κατά δύο τρόπους. (1) Είτε από την ρίζα «αρ-» τού ρήματος «αραρίσκω», που σημαίνει «προετοιμάζω», αλλά και «συνάπτω», και από την οποία προέρχονται, μεταξύ πολλών άλλων, και οι όροι «αρετή, άριστος, αρέσω, άρρην (αρσενικός), αρείων (καλύτερος, ισχυρότερος)», οπότε, κατ’ αυτή την εκδοχή, Άρης είναι «ο προετοιμασμένος, ο συγκροτημένος, ο αρσενικός, ο ισχυρός, ο ενάρετος», ιδιότητες που αρμόζουν σε έναν πολεμιστή, (2) είτε από την λέξη «αρά», που σημαίνει «επίκληση τής θεϊκής εκδίκησης, κατάρα, όλεθρος», οπότε Άρης είναι «ο φορέας τής θεϊκής εκδίκησης, ο ολετήρας», ιδιότητες που επίσης ταιριάζουν στον φιλοπόλεμο Θεό.

Το περιστατικό του Όθωνα στον Πειραιά «Kομίζω Γλαύκα εις Αθήνας»

Βρισκόμαστε στις 28 Αυγούστου 1834 όταν ο τότε Βασιλιάς της Ελλάδος Όθωνας αφήνει το Ναύπλιο και κάνει την επίσημη είσοδό του στη νέα πρωτεύουσα του κράτους την Αθήνα.
Το ίδιο πλοίο το οποίο είχε φέρει για πρώτη φορά τον Όθωνα στο Ναύπλιο στο τότε μικρό Ελληνικό βασίλειο, η αγγλική φρεγάτα Μαδαγασκάρη, χρησιμοποιείται και πάλι προκειμένου να φέρει τον Βασιλιά στον Πειραιά.
Επρόκειτο για ένα 46 κανονιών σκαρί κατασκευασμένο στην Βομβάη που μπήκε στην υπηρεσία του Αγγλικού Ναυτικού το 1822. Χαρακτηριστικό είναι ότι από το 1843 και μετά χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Άγγλους για την καταπολέμηση του δουλεμπορίου.
Με την άφιξή του στο Λιμάνι, γίνεται δεκτός από αντιπροσωπεία η οποία του προσφέρει μια ζωντανή κουκουβάγια (σύμβολο της αρχαίας πόλης των Αθηνών) και ένα κλαδί ελιάς. Από τον Πειραιά ο Όθωνας με την συνοδεία του σχηματίζει πομπή, ανεβαίνει την οδό Πειραιώς και φτάνει στον αρχαίο Ναό του Ηφαίστου, που τότε είχε μετατραπεί σε χριστιανικό ναό του Αγίου Γεωργίου, όπου θα ακολουθούσε μια σύντομη δοξολογία για την άφιξή του.
Εκεί το πλήθος που είχε σχηματιστεί βλέποντας τον Όθωνα με την συνοδεία του να κρατάνε μια ζωντανή κουκουβάγια που του είχαν προσφέρει στον Πειραιά, το θεώρησε αστείο μη γνωρίζοντας ότι και εκείνου του την έδωσαν λίγο πριν, αλλά πιστεύοντας ότι τους την πήγαινε ως δώρο για να τους δείξει το ένδοξο αρχαίο παρελθόν της πόλης των Αθηνών.
Το θεώρησαν λοιπόν προσβλητικό ένας ξένος να «κομίζει Γλαύκα εις Αθήνας» την πόλη που σύμβολό της ήταν η κουκουβάγια και άρχισαν να χρησιμοποιούν ευρέως αυτήν την φράση που ήταν γνωστή από την αρχαιότητα μεν (όρνιθες Αριστοφάνη) αλλά που ήταν σε αχρηστία στην καθομιλουμένη μέχρι το περιστατικό με τον Όθωνα.
Και μέχρι σήμερα η φράση αυτή χρησιμοποιείται όταν κάποιος πάει να πει πράγματα πασίγνωστα σαν να ήταν άγνωστα.
Από τον Πειραιά λοιπόν του 1834 και με την κουκουβάγια του Όθωνα ανά χείρας έγινε γνωστή η φράση που σημαίνει «παρουσιάζω σαν καινούργιο ή πρωτοποριακό κάτι που είναι ήδη πολύ γνωστό».

Αριστοτέλης και Πλάτωνας - Οι διαφορές των δύο φιλοσόφων

Μελετώντας την πορεία της Φιλοσοφίας στον Ελληνικό κόσμο, συναντάμε μεγάλες προσωπικότητες που με τη σκέψη και το έργο τους χάραξαν βαθιά την Ιστορία του Πολιτισμού και επέδρασαν στη διαμόρφωσή του χιλιάδες χρόνια μετά την εποχή τους.
Ανάμεσα σ' αυτούς συγκαταλέγονται ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, δύο πραγματικοί γίγαντες της διανόησης και του πνεύματος, που συνδέθηκαν στενά μεταξύ τους, δίδαξαν μεγάλες αλήθειες, αναγνωρίστηκαν και τιμήθηκαν από τις μεταγενέστερες γενιές μέχρι και σήμερα για την προσφορά τους.
Στα έργα τους συναντάμε πολλά κοινά σημεία στις απόψεις τους για τη ζωή, τον άνθρωπο, την ηθική, κάτι που άλλωστε είναι φυσικό εφόσον συνδέθηκαν μεταξύ τους ως Δάσκαλος και Μαθητής. Συναντάμε όμως και κάποιες διαφορές στην αντίληψή τους για τον Κόσμο, την πολιτική και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
Οι διαφορές μεταξύ των δύο φιλοσόφων
Ο Πλάτωνας γεννήθηκε το 428 π.Χ. στην Αθήνα. Οι γονείς του κατάγονταν από αριστοκρατική γενιά. Έτσι η μόρφωσή του ήταν προσεγμένη. Από τα νεανικά του χρόνια εκδήλωσε το ενδιαφέρον για την πολιτική και τα όσα συνέβαιναν στην Αθήνα. Όταν ήταν 20 ετών, γνώρισε το μετέπειτα δάσκαλό του, Σωκράτη, κοντά στον οποίο έμεινε για 8 χρόνια, μέχρι και το θάνατό του.
Με τον Σωκράτη ανέπτυξε μία ιδιαίτερη σχέση ως μαθητής του, καθώς η διδασκαλία του επηρέασε με αποφασιστικό τρόπο τη διαμόρφωση του εσωτερικού κόσμου του Πλάτωνα. Ο Πλάτωνας φρόντισε, μετά το θάνατο του δασκάλου του, να διασώσει και να μεταδώσει τις διδασκαλίες και τη μεγαλειώδη φυσιογνωμία του, γράφοντας τους γνωστούς σωκρατικούς διαλόγους.
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά από πολλά ταξίδια, ίδρυσε το 387 π.Χ. στην Αθήνα μία φιλοσοφική Σχολή κοινοβιακού χαρακτήρα, την οποία ονόμασε Ακαδημία προς τιμή του ήρωα Ακάδημου.
Εκεί δίδαξε για 40 ολόκληρα χρόνια, ως το θάνατό του, σύμφωνα με τα ιδανικά του και με το σωκρατικό πνεύμα.Η Ακαδημία αναδείχθηκε στον ελλαδικό χώρο σε έναν καταλυτικό φορέα γνώσης και διαμόρφωσης σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής και ανέδειξε πολλά μεγάλα ονόματα στον τομέα της φιλοσοφίας και επιστήμης. Ένα από αυτά ήταν ο Αριστοτέλης.
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγειρα της Χαλκιδικής το 384 π.Χ. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος γιατρός, γεγονός που πιθανόν επηρέασε το ενδιαφέρον του γιού του για τη βιολογία και τη φυσική.
Στην Ακαδημία του Πλάτωνα μπήκε σε ηλικία 18 ετών και έμεινε σ' αυτήν 19 χρόνια, μέχρι και το θάνατο του δασκάλου του. Ανέπτυξε μαζί του στενή σχέση και σεβασμό προς το πρόσωπό του, αλλά διαφώνησε και διαφοροποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω σε ορισμένες ιδέες και θέσεις του.
Γι' αυτό και λέγεται ότι ο Πλάτωνας τον αποκαλούσε "πόλο", δηλαδή πουλάρι που κλωτσάει τη μητέρα του στην κοιλιά μόλις γεννηθεί.Οι διαφωνίες των δύο μεγάλων φιλοσόφων είναι ένα θέμα που αξίζει να μελετήσει κανείς. Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τα σημεία στα οποία είχαν διαφορετική θεώρηση.
Σημείο πρώτο: Η Θεωρία των Ιδεών
Το πρώτο κύριο και βασικό σημείο διαφωνίας τους ήταν η αντίληψή τους για τον Κόσμο. Ο Πλάτωνας πίστευε ότι πίσω από τον κόσμο των αισθήσεων και της Ύλης υπήρχε μία άλλη πραγματικότητα, την οποία ονόμαζε "Κόσμο των Ιδεών". Σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχουν και βρίσκονται τα καλούπια, οι αιτίες, τα πρότυπα όλων των πραγμάτων και φαινομένων που αντιλαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεων γύρω μας.
Όλα είναι φτιαγμένα με βάση μία διαχρονική μορφή, που παραμένει αιώνια και σταθερή παρά τις μεταβολές που ο χρόνος επιφέρει στα πάντα. Αυτές οι διαχρονικές μορφές μοιάζουν να είναι τα πρωταρχικά στοιχεία της φύσης, κάτι σαν διανοητικά και αφηρημένα σχήματα που διαμορφώνουν τα φυσικά φαινόμενα και που ο αριθμός τους είναι συγκεκριμένος.
Ο Αριστοτέλης από τη μεριά του είχε εντελώς αντίθετη άποψη. Γι' αυτόν ο Πλάτωνας είχε αναποδογυρίσει την πραγματικότητα. Συμφωνούσε στο ότι ο φυσικός κόσμος διέπεται από μεταβλητότητα, παροδικότητα και φθορά. Αλλά οι «ιδέες» του Πλάτωνα γι' αυτόν δεν είναι οι αρχικές μορφές των πραγμάτων, αλλά είναι ένα κατασκεύασμα της λογικής του ανθρώπου, που δημιουργείται μέσα από την εμπειρία. Δηλαδή η ιδέα μας για το άλογο σχηματίζεται από τη λογική μας, αφού έχουμε δει και συγκρίνει μέσα στη φύση ένα μεγάλο αριθμό αλόγων και έχουμε καταλήξει σ' εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι κοινά σε όλα, πέρα από τις διαφορές τους.
Αυτό το σύνολο κοινών χαρακτηριστικών είναι η ιδέα ή «μορφή», όπως την αποκαλούσε ο Αριστοτέλης, η οποία δεν προϋπάρχει σε κάποιον ειδικό κόσμο, αλλά συναντάται μέσα στο καθετί.Για τον Πλάτωνα η ύψιστη πραγματικότητα βρίσκεται στον Κόσμο των Ιδεών και των Αρχετύπων.
Για τον Αριστοτέλη η ύψιστη πραγματικότητα βρίσκεται σ' αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Για τον Πλάτωνα όλα όσα βλέπουμε γύρω μας είναι αντανακλάσεις άλλων πραγμάτων, που υπάρχουν στον Κόσμο των Ιδεών-κι επομένως και μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Για τον Αριστοτέλη όσα υπάρχουν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου είναι αντανακλάσεις των πραγμάτων και των αντικειμένων του φυσικού κόσμου.
Σημείο δεύτερο: Η Πολιτική
Ένα άλλο σημαντικό σημείο διαφωνίας μεταξύ των δύο φιλοσόφων είναι η θεώρησή τους για το ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος (πολίτευμα) διακυβέρνησης ενός κράτους. Στο έργο του Αριστοτέλη «Πολιτικά» και στο έργο του Πλάτωνα «Πολιτεία» εκφράζονται οι πολιτικές τους θέσεις με αρκετές κοινές, αλλά και διαφορετικές αντιλήψεις.
Ο Πλάτωνας μιλάει για την ιδανική Πολιτεία, που είναι ιδανική επειδή κυβερνάται με το πολίτευμα της «αριστοκρατίας», δηλαδή κυβερνάται από ένα σύνολο ανθρώπων που ξεχωρίζουν για τη σοφία, τη γνώση, την αρετή, τη δικαιοσύνη και την ικανότητα διακυβέρνησης των πολιτών.Ο κάθε πολίτης μέσα σ' αυτήν έχει μία σημαντική θέση, που είναι σύμφωνη με τη φύση, τις ικανότητες και το έργο που έχει αναλάβει να προσφέρει ανάλογα με τις κλίσεις του.
Έτσι μπορεί να ανήκει στην τάξη των αρχόντων (κυβερνήτες), στην τάξη των φυλάκων - πολεμιστών (υπερασπιστές της ασφάλειας της πόλης από επιθέσεις) και στην τάξη των γεωργών, εμπόρων, τεχνιτών (αυτοί που διασφαλίζουν τα μέσα που χρειάζεται η πόλη για να διατηρηθεί ζωντανή και να επιβιώσει).
Οι τάξεις αυτές είναι συμβολικές περισσότερο παρά πραγματικές, και δεν σχηματίζονται με βάση κοινωνικο/οικονομικά ή επαγγελματικά κριτήρια. Σχετίζονται με τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης (γη, νερό, αέρας, φωτιά), που αντιστοιχούν σε χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Οπότε, ο κάθε πολίτης ανήκε σε μία από αυτές τις τάξεις σύμφωνα με τα ιδιαίτερα γνωρίσματά του και ανάλογα με την εκπαίδευση που χρειαζόταν να πάρει, προκειμένου να καλλιεργήσει τον χαρακτήρα, το πνεύμα και γενικά τον εσωτερικό του κόσμο.
Κατά τον Αριστοτέλη, οι πολίτες χωρίζονται με βάση οικονομικά κριτήρια σε τάξεις γεωργών, τεχνιτών και εμπόρων, ενώ κοινωνικά χωρίζονται σε φτωχούς, πλούσιους και μεσαίους. Από τη σχέση που έχουν μεταξύ τους οι φτωχοί και οι πλούσιοι θα διαμορφωθεί η μορφή του πολιτεύματος.
Οι φτωχοί συνήθως είναι περισσότεροι από τους πλούσιους. Ανάλογα με το πώς είναι μοιρασμένη η δύναμη και με το πού αυτή συγκεντρώνεται, καθορίζεται και το είδος του πολιτεύματος, που μπορεί να έχει τρεις μορφές: μοναρχία ή βασιλεία (ένας κυβερνά), αριστοκρατία (λίγοι κυβερνούν) ή δημοκρατία (πολλοί κυβερνούν).
Για να μην ξεπέσουν και αλλοιωθούν αυτές οι πολιτειακές μορφές σε τυραννία, ολιγαρχία και οχλοκρατία αντίστοιχα, θα πρέπει σκοπός των αρχόμενων να είναι το κοινό καλό και όχι το συμφέρον του ενός ή των λίγων. Η προτίμηση του Αριστοτέλη στρέφεται στη «Μέση Πολιτεία», δηλαδή σ' αυτό που σήμερα κατανοούμε ως δημοκρατικό πολίτευμα, όπου η μεσαία τάξη εξασφαλίζει την ισορροπία ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους και κρατά το κέντρο βάρους στη μέση στις μεταξύ τους συγκρούσεις.
Σημείο τρίτο: Η εικόνα της γυναίκας
Ένα άλλο σημείο διαφοροποίησης των δύο γιγάντων είναι οι απόψεις τους για τη γυναίκα. Η θέση που ο Πλάτωνας δίνει σ' αυτήν μέσα στην Πολιτεία του είναι ισάξια με αυτήν του άντρα. Πίστευε ότι οι γυναίκες μπορούν να κυβερνήσουν εξίσου καλά με τους άντρες, επειδή η σωφροσύνη, η λογική, η ανδρεία, η αρετή δεν είναι θέμα φύλου, αλλά ψυχής, εκπαίδευσης και μόρφωσης.
Τόνιζε ότι μία πολιτεία που δεν δίνει παιδεία στις γυναίκες της, «μοιάζει με τον άνθρωπο που δεν εξασκεί και δε γυμνάζει παρά μονάχα το δεξί του χέρι» (Ο Κόσμος της Σοφίας, J. Gaarder).Αντίθετα ο Αριστοτέλης θεωρεί τη γυναίκα υποδεέστερη του άντρα, καθώς πιστεύει ότι σε σχέση μ' αυτόν κάτι της λείπει και ότι είναι ένας «ατελής άντρας».
Κατά τη διαδικασία της αναπαραγωγής, επειδή η γυναίκα έχει έναν παθητικό ρόλο (δέχεται) και ο άντρας έναν ενεργητικό (δίνει), το παιδί κληρονομεί μόνο τις ιδιότητες του άντρα (κάτι που όπως γνωρίζουμε σήμερα δεν ισχύει).Η εικόνα και θεώρηση του Αριστοτέλη για τις γυναίκες υιοθετήθηκε στον Μεσαίωνα, όπου η γυναίκα υποβαθμίστηκε, θεωρήθηκε πηγή του κακού και του πονηρού και περιορίστηκε στον αναπαραγωγικό της ρόλο μόνο.
Παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι συναντάμε και «συμφωνίες», δηλαδή κοινά σημεία. Και οι δύο μιλούν για την ψυχή και τη σημασία της για τον άνθρωπο, και οι δύο τονίζουν πως η ευτυχία είναι συνώνυμο της αρετής και των υψηλών αξιών και ιδανικών, και οι δύο μας υπενθυμίζουν ότι σκοπός ενός Κράτους θα πρέπει να είναι το καλό και η καλλιέργεια όλων των πολιτών του.
Σίγουρα όμως διαπιστώνουμε ότι τόσο ο σοφός Πλάτων όσο και ο λογικός Αριστοτέλης δίνουν πολλές χρήσιμες και σημαντικές απαντήσεις σε ερωτήματα και προβληματισμούς της σημερινής εποχής, γι' αυτό και μπορούν να είναι ταυτόχρονα σύγχρονοι αλλά και διαχρονικοί.

ΠΥΘΙΑ ΚΑΙ ΑΙΓΕΑΣ

ΑΙΓΕΑΣ

 Βασίλης Λυκιαρδόπουλος Κύλικας του 4ου π.χ. αιώνα Μουσείο Βερολίνου, όπου κάποιος παρατηρεί την Πυθία από την μια μεριά , τον Αιγέα* από την άλλη και στη μέση ένα πόλο λευκό να τους χωρίζει.
*Αιγεύς =Βασιλέας των Αθηναίων πατέρας του Θησέα.
Αποκωδικοποίηση τον όσων παρατηρούμε στον κύλικα. Μαύρο –λευκό-κοκκινο τα μοναδικά χρώματα του κύλικα, τα τρία στάδια του διαλογισμού.
Η Πυθία [ Ελληνική Έλικα] κρατά στο ΔΕΞΙ της χέρι [δεξί μυαλό] κλαδάκι δάφνης με επτά[7] φυλλα.Συμβολιζουν και εδώ το γονιδιωμα αγγελιοφόρος [ mR.N.A] με τα [7] αμινοξεα.Απο τον πυρήνα των εγκεφαλικών κυττάρων του δεξιού λοβού απορρέει η ιερή γνώση.

Στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ χέρι της κρατά πιάτο, άρα προσφέρει «τροφή», δηλαδή πληροφορηση.Αυτη είναι και η διαδρομή της ιερής γνώσης, από το δεξί περνά στον αριστερό εγκεφαλικό λοβό και γίνεται συνείδηση.
Η Πυθία κάθεται σε τρίποδο στα 3 δις των «γραμμάτων» του γενετικού μας κωδικα η στις [2.000.000.000] λέξεις των [3] «γραμμάτων» της Ελληνικής Έλικας, η Πυθία είναι η Ελληνική διπλή βίο-νανοελικα.
Στο δεξί της πόδι ακουμπά «πιάτο» ζωγραφισμένο με τρεις ομοκέντρους κύκλους και ένα ρόδακα με οκτώ [8] φύλλα στον δεύτερο ομόκεντρο κύκλο.
Ερμηνεία.- το «πιάτο» είναι το ανθρώπινο κύτταρο,ο δεύτερος κύκλος είναι ο πυρήνας του κυττάρου όπου και ο ρόδακας με τα [8] φύλλα = Ελληνική Έλικα = όπως την βλέπουμε στις φωτογραφίες δημιουργεί με τις αναδιπλώσεις της 8αρια. Ο τρίτος μικρός κύκλος είναι ο πυρήνας του πυρήνα του κυττάρου.
Ο λευκός πόλος στη μέση είναι το Μεσολοβιο.Ο Αιγαίας είναι βασιλέας άρα είναι ήδη άνδρας-ήρωας –Μύστης. Στη ζωγραφιά φαίνεται να ζητά την πρόσληψη ιερής γνώσης από την «πηγή».Βρισκεται δηλαδη σε κατασταση διαλογισμου.
Η λεπτομέρεια της θέσης των ποδιών, της Πύθιας και του Αιγέα, σε σχέση με τον λευκό πόλο, μας δίνει την πληροφορία πως η «επαφή» έχει γίνει, έχει ξεπεραστεί το εμπόδιο του «πόλου» [Μεσολόβιου]
Ο μαίανδρος του πινακίου έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, χωρίζεται κάθε τρεις μαιάνδρους με τετράγωνα με πέντε [5=Ε] λευκές βούλες και [4] μαύρες [4=το σύνολο των γραμμάτων της Ελληνικής Έλικας] ο αριθμος [5] αντιπροσωπευει το γραμμα [Ε] αρχικο των λεξεων Ελληνικη η Ελικα .Στο σύνολο τους είναι [12].
5 Χ 12 = 60 = 6+0 =6 δις ο αριθμός των «γραμμάτων» της διπλής βίο- νανοελικας Ο μαίανδρος είναι μια ακριβής αναπαράσταση της Ελληνικής Έλικας, σχηματίζει τρία[3] εξάρια [666], η τρία[3] εννιάρια [999], εξαρτάται από πού τα βλέπεις. Εδώ τονίζεται από τον δημιουργό της εικόνας πως η διπλή βίο-νανοελικα είναι αμφίδρομη [69] ένα από τα χαρακτηριστικά της.
Η διπλή βίο-νανοελικα είναι αυτή που μας επιτρέπει να ζούμε σαν απλοί άνθρωποι [666] ,είναι η ίδια που μας εξυψώνει με τις πληροφορίες της σε άνδρες –ήρωες –μύστες [999].
Οι θέσεις [χωρίσματα] με τους μαιάνδρους είναι [11] των τριών [3] μαιάνδρων και ένα των δυο μαιάνδρων.
11Χ 3=33 ο αριθμός της Ελληνικής Έλικας το σύνολο των «γραμμάτων» της [3+3=6]

11Χ6=66 [66+33= 99 εκατοστά του μέτρου το μήκος της μιας έλικας του Γενετικού μας Κωδικα.
11Χ9 =99 –[99+99 =198 εκατοστά του μέτρου το συνολικό μήκος των ελίκων του Γενετικού μας Κωδικα μέσα σε ένα κύτταρο.
Έχουμε και ένα κομμάτι με δυο μαιάνδρους μόνο, έτσι 2Χ6=12 Και 2Χ9=18 18+12+198=228[3]=Έλλην Ελιξ Ο λεξαριθμος 228[3] που προκύπτει μας αποκαλύπτει πως αυτό που βλέπουμε είναι η Ελληνική διπλή βίο-νανοέλικα.
Οι δυο μαίανδροι πολύ απλά μπορεί να σημαίνουν όλα όσα αναφέρονται στο αριθμό [2] δηλαδή –δυο νέα μυαλά –διπλή υπόσταση του ανθρώπου .
Δεν είναι λάθος του αρχαίου καλλιτέχνη όπως εσφαλμένα νομίστηκε από τους σύγχρονους αντιγραφείς του κύλικα που τον παρουσιάζουν με 12 χωρίσματα των τριών μαιάνδρων.
Ο Κώδικας Των Ελλήνων Αθάνατων - Βασίλης Λυκιαρδόπουλος

Η μάχη της Σπλάντζας (4 Ιουλίου 1822)

Πολεμική αναμέτρηση μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών, στο πλαίσιο της Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στη Σπλάντζα ή Σπιάτζα Φαναρίου (σημερινή Αμμουδιά Πρεβέζης) στις 4 Ιουλίου 1822 και έληξε χωρίς νικητή επί του πεδίου της μάχης.
Προ της μάχης
Στα μέσα Ιουνίου του 1822 ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης και ο Ιωάννης Ραζηκότσικας, με δύναμη 500 ανδρών από τη Μάνη και το Μεσολόγγι, αποβιβάστηκαν στις ηπειρωτικές ακτές, με εντολή του Προέδρου του Εκτελεστικού (πρωθυπουργού) Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου. Αποστολή τους ήταν να ενισχύσουν τους στενά πολιορκούμενους στην Κιάφα Σουλιώτες. Τους μετέφεραν από το Μεσολόγγι υδραίικα πλοία, με επικεφαλής τον Νικόλαο Βώκο.
Η ολιγάριθμη ελληνική δύναμη κατέλαβε πρώτα το λιμάνι του Μούρτου (σημερινά Σύβοτα Θεσπρωτίας), όπου έκαψε τα σπίτια και συνέλαβε αιχμαλώτους 150 Τούρκους κατοίκους της περιοχής, τους οποίους έστειλε με πλοία στην Πελοπόννησο. Η αποβατική ενέργεια προκάλεσε την αντίδραση των Άγγλων, που κατείχαν τότε τα Επτάνησα και διαφέντευαν το Ιόνιο Πέλαγος. Αγγλικό πλοίο που έφθασε στον Μούρτο απαίτησε από τον Μαυρομιχάλη να εγκαταλείψει αμέσως την περιοχή. Ο μανιάτης οπλαρχηγός, επειδή φοβήθηκε πολεμική ενέργεια από μέρους των Άγγλων, αναχώρησε νοτιότερα και κατέλαβε τη Σπλάντζα, η οποία απείχε επτά ώρες από την Κιάφα και βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα.
Την άφιξη του ελληνικού αποσπάσματος πληροφορήθηκαν οι πολιορκούμενοι Σουλιώτες κι έστειλαν στη Σπλάντζα τον Λάμπρο Ζάρμπα με 60 άνδρες για να ζητήσουν πολεμοφόδια και τρόφιμα. Μετά από λίγες ημέρες κατέφθασαν στο ελληνικό στρατόπεδο ο Ζώης Πάνου και ο Βασίλειος Ζέρβας, με άλλους 100 άνδρες. Την άφιξη Μαυρομιχάλη στη Σπλάντζα δεν ήταν δυνατό να μην την πληροφορηθούν και οι Οθωμανοί πασάδες. Ανησύχησαν σφόδρα από την πιθανότητα οι Έλληνες επαναστάτες να αποκτήσουν προγεφύρωμα στη Σπλάντζα κι έτσι να δυσκολέψουν τον αγώνα τους εναντίον των Σουλιωτών.
Έκριναν, λοιπόν, ότι θα έπρεπε να αναληφθεί στρατιωτική δράση και αποφάσισαν να αποσταλεί δύναμη εκ τριών χιλιάδων Τουρκαλβανών και Τσάμηδων, με επικεφαλής τον Μουσταφάμπεη, παλιό Κεχαγιάμπεη της Πελοποννήσου, ο οποίος είχε αιχμαλωτισθεί κατά τη διάρκεια της απελεύθερωσης τη Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) και στη συνέχεια είχε αφεθεί ελεύθερος.
Στις 2 Ιουλίου 1822, ο Μουσταφάμπεης διαμοίρασε το στρατό του σε μικρές διάσπαρτες ομάδες, οι οποίες μέσα από διάφορα μονοπάτια θα έφθαναν στον καθορισμένο τόπο συνάντησης την επομένη ημέρα. Πράγματι, στις 3 Ιουλίου ο στρατός του Μουσταφάμπεη συγκεντρώθηκε σε μια τοποθεσία που απείχε μία ώρα από τη Σπλάντζα. Οι επιτιθέμενοι είχαν το πλεονέκτημα ότι μπορούσαν να φθάσουν απαρατήρητοι στο ελληνικό στρατόπεδο μέσα από τις καλαμιές και τους θάμνους και να επωφεληθούν από το ελώδες του εδάφους. Και αυτή τη δυνατότητα σκόπευαν να εκμεταλλευτούν.
Όμως, για κακή τους τύχη, ένας τσοπάνης είδε τις κινήσεις τους και ειδοποίησε τους Έλληνες αρχηγούς. Στο στρατόπεδο της Σπλάντζας σήμανε συναγερμός. Οι Έλληνες ήταν απροετοίμαστοι για μάχη, καθώς δεν περίμεναν τόσο ταχεία αντίδραση από τους Οθωμανούς πασάδες. Στη σύσκεψη που ακολούθησε, επικράτησε η άποψη του Μαυρομιχάλη και των Σουλιωτών να παραμείνουν και να πολεμήσουν, ενώ δεν πέρασε η πρόταση κάποιων αξιωματικών να αποφύγουν τη σύγκρουση, επιβιβαζόμενοι στα πλοία.
Αμέσως κατασκευάστηκε ένας πρόχειρος λίθινος τοίχος κατά μήκος της ακτής, όπου ταμπουρώθηκαν οι Σουλιώτες του Πάνου, ενώ ο Ζάρμπας με 50 άνδρες οχυρώθηκε σ’ ένα πύργο στις εκβολές του ποταμού για να επιτηρεί την τυχόν εμφάνιση ιππικού. Ο Μαυρομιχάλης με τους Μανιάτες του κατέλαβε το δεξιό άκρο μέχρι της βραχώδους ακτής της Σπλάντζας.
Η μάχη
Μία ώρα πριν από την ανατολή του ηλίου άρχισε η τουρκική επίθεση, σύμφωνα με το σχέδιο του Μουσταφάμπεη, που πίστευε ότι οι Έλληνες θα είναι ανοργάνωτοι και η αναμέτρηση θα ήταν ένας περίπατος για τους άνδρες του. Έπεσε έξω στους υπολογισμούς του, μόλις διαπίστωσε τα πρόχειρα οχυρωματικά έργα και την ετοιμότητα των ανδρών του Πάνου. Τότε διέταξε τους στρατιώτες του να αρχίσουν να πυροβολούν. Και πάλι για κακή του τύχη, τα όπλα των ανδρών του δεν εκπυρσοκρότησαν κατά το ένα τρίτο, επειδή η πυρίτιδα είχε διαβρωθεί από την υγρασία.
Οι Έλληνες απάντησαν στους πυροβολισμούς με επιτυχία, έχοντας τους Τουρκαλβανούς ακάλυπτους. Οι Μανιάτες βρίσκονταν σε ικανή απόσταση και δεν ενεπλάκησαν στα πρώτα στάδια της μάχης. Όμως, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης δεν μπορούσε να παραμείνει αδρανής. Σπεύδοντας να βοηθήσει τους Σουλιώτες του Πάνου βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στον Μουσταφάμπεη, που προσπαθούσε να εμψυχώσει τους άνδρες του. Οι δύο άνδρες, παλιοί γνώριμοι από την πολιορκία της Τριπολιτσάς, αιφνιδιάστηκαν από την απρόσμενη συνάντηση. Γρήγορα ανέκτησαν την αυτοκυριαρχία τους και άρχισαν τις μεταξύ τους λεκτικές προσκλήσεις.
Η μάχη όλο και δυνάμωνε. Και τότε συνέβη το μοιραίο. Μια σφαίρα από εχθρικό όπλο βρήκε στη μασχάλη τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τον τραυμάτισε σοβαρά. Λίγο προτού αφήσει την τελευταία του πνοή, διέταξε τον ιπποκόμο του να πάρει την αιματοβαμμένη ζώνη του και να την παραδώσει στην οικογένειά του στη Μάνη. Οι Έλληνες, απορροφημένοι από το θλιβερό γεγονός της απώλειας του αρχηγού τους, θα διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο, εάν ένα δικό τους βόλι δεν έριχνε άπνου τον Μουσταφάμπεη.
Οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν, το ίδιο έπραξαν και οι Έλληνες. Η τρίωρη μάχη είχε λήξει χωρίς νικητή. Οι απώλειες για μεν τους Τούρκους ήταν 43 νεκροί και πέντε αιχμάλωτοι και για τους Έλληνες μόλις τρεις νεκροί. Οι Μανιάτες, αφού σκότωσαν τους πέντε αιχμαλώτους για να εκδικηθούν την απώλεια του Μαυρομιχάλη, επιβιβάσθηκαν στα πλοία τους και αναχώρησαν για το Μεσολόγγι με τον νεκρό αρχηγού τους.
Την ίδια ημέρα (4 Ιουλίου 1822) οι ελληνικές δυνάμεις υπέστησαν δεινή ήττα σε μια άλλη πιο σημαντική μάχη στο Πέτα της Άρτας. Έτσι, σε συνδυασμό με τη μάχη της Σπλάντζας, η ελληνική εκστρατεία στην Ήπειρο σημείωσε παταγώδη αποτυχία. Οι Σουλιώτες μετ’ ολίγον συνθηκολόγησαν με τους Οθωμανούς κι εγκατέλειψαν το Σούλι για τα Επτάνησα. Έτσι, έμεινε ανοιχτός ο δρόμος για την κάθοδο των Οθωμανών προς την Πελοπόννησο, εξέλιξη που θα έθετε σε κίνδυνο την Ελληνική Επανάσταση.