Η λατρεία του Ήλιου στην αρχαία Ελλάδα

Η Ηλιακή λατρεία στην αρχαία Ελλάδα εμφανίζεται από τα προκατακλυσμιαία χρόνια και λατρευόταν σε πολλά μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο. Αναφορές για τη λατρεία του
Ήλιου έχουμε αρκετές από την μυθολογία αλλά και από γνωστές προσωπικότητες όπως ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, ο Παυσανίας, Ηρόδοτος, Ησίοδος, και από άλλους. Υπήρχαν θεότητες που αντιπροσώπευαν τον Ήλιο, όπως ο Απόλλωνας η Λητώ κ.α.

Από τις πρώτες θεότητες ήταν οι Τιτάνες, Κριός και Κοίος, η Τιτανίδα, Φοίβη και οι απόγονοι τους όπως μας πληροφορεί ο Ησίοδος στην θεογονία. Ο Πίνδαρος είχε πει πως ο Ήλιος είναι η μητέρα των ματιών, ο Αριστοτέλης αποκαλεί τον Ήλιο ως το μάτι του αιθέρα, ενώ ο Σοφοκλής λέει ότι ο Ήλιος είναι το χρυσό βλέφαρο της ημέρας. Είναι λογικό ότι οι άνθρωποι θεωρώντας ότι ο Ήλιος είναι ζωοδότης των πάντων να του προσδίδουν διάφορες τιμητικές εκφράσεις, μια πανάρχαια παράδοση λέει ότι ο Ήλιος είναι το δεξί μάτι του δημιουργού και άρχοντας του κόσμου.

Αργότερα στα Ομηρικά χρόνια η λατρεία του Ήλιου μπορεί να μην ήταν τόσο έντονη σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες αλλά παρόλα αυτά υπήρχε ακόμη η λατρεία του για αυτό γίνονταν θυσίες προς τιμήν του. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Γ103-4) μας λέει: οίσετε άρν, έτερον λευκόν, έτερην δε μέλαιναν, γη τε και Ηελιώ ( κουβαλήστε τώρα δυο αρνιά, το ένα άσπρο και το άλλο μαύρο, για την γη και για τον Ήλιο). Υπήρχαν και υπάρχουν ναοί και ευρήματα σε διάφορες αρχαίες πόλεις όπου αποδεικνύουν ότι η λατρεία ήταν όντως υπαρκτή και μάλιστα σε κάποια μέρη ήταν πολύ έντονα. Στην Κρήτη υπήρχε μια πανάρχαια πόλη η Δρήρο στο νομό Λασιθίου, όπου κατά τις ανασκαφές υπό την Γαλλική αρχαιολογική σχολή βρήκαν διάφορες επιγραφές όπου έγραφαν για τους έφηβους που ορκιζόντουσαν σε διάφορους θεούς, σε μια επιγραφή έλεγε για την ορκωμοσία στον θεό Άλιος (Ήλιος) δυστυχώς η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς στα ελληνιστικά χρόνια από τις εμφύλιες διαμάχες.

Σε μια παλιά πόλη της Ήλιδος που ήταν κοντά στα σύνορα με την Αρκαδία όπου σήμερα δεν υπάρχει είχε την ονομασία Άλιον προφανώς προς τιμή του θεού Ήλιου είχε την ομώνυμη ονομασία, όπως και η Αθήνα προς τιμή της θεάς Αθηνάς. Μέσα στην αγορά της Ήλιδος υπήρχε ένα μαρμάρινο άγαλμα του Ήλιου με ακτίνες να εξέχουν από το κεφάλι του.

Στην αγορά της Κορίνθου υπήρχαν τα προπύλαια, πάνω στα προπύλαια υπήρχαν δυο επίχρυσα αγάλματα, το ένα άγαλμα παρίστανε τον Φαέθοντα όπου ήταν γιος του Ήλιου και στο άλλο άγαλμα παρίστανε τον ίδιο τον Ήλιο (Παυσανίας ΙΙ 3,2).

Σε όλο το νησί της Ρόδου και κυρίως στην αρχαία Κάμιρος, Λίνδος, Ηλισσό, η λατρεία του Ήλιου ήταν πιο ισχυρή σε σχέση με τις άλλες ελληνικές πόλεις. Σύμφωνα με τον μύθο η Ρόδος αναδύθηκε από την θάλασσα για να αποζημιώσει τον Ήλιο επειδή αποκλείστηκε από τους δώδεκα ισχυρούς θεούς και επίσης ο Ήλιος ήταν στην Ρόδο όταν ερωτεύτηκε την ομώνυμη νύμφη. Σε όλες τις πόλεις της Ρόδου τιμούσαν τον Ήλιο κάθε 4 χρόνια με μεγάλους αγώνες.

Τον 3 αιώνα π.χ. ο Χάρης ο Λίνδιος Ανέγειρε ένα τεράστιο άγαλμα όπου έγινε γνωστό ως κολοσσός της Ρόδου και θεωρείτε ως ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο Πλίνιος έλεγε πως ήταν 105 πόδια ψηλός (33 μέτρα). Δυστυχώς 66 χρόνια μετά από ένα μεγάλο σεισμό το άγαλμα κατέρρευσε, το άγαλμα αυτό αφιερώθηκε στον Ήλιο. Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ο θεός Ήλιος έσωσε τον λαό της Ρόδου από μια εκτεταμένη πολιορκία ενός μεγάλου Μακεδόνα στρατηγού τον Δημήτριου τον πολιορκητή, για αυτό οι Ρόδιοι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης δημιούργησαν αυτό το τεράστιο μπρούτζινο άγαλμα, από τότε ο Ήλιος ήταν ο προστάτης της Ρόδου.

Στην αρχαία Κολχίδα υπήρχε ένας παραθαλάσσιος ναός του Ήλιου όπου εκεί κατέφυγε η Μήδεια όταν εκδιώχτηκε από τον πατέρα της. Στην Μαντινεία ο χώρος όπου ήταν ο τάφος του Αρκάδα ονομαζόταν και βωμοί του Ήλιου: (το δε χώριον τούτον ενθά ο τάφος εστίν του Αρκάδος, κάλουσιν Ήλιου βωμός (Παυσανίας Η9,4).

Στο νομό της Αργολίδας υπάρχουν αναφορές για την λατρεία του Ήλιου, ο Παυσανίας (β34,10) μας αναφέρει ότι στις Μυκήνες υπήρχε ναός του Ήλιου, κοντά στον Ίναχο ποταμό που είναι στο δρόμο προς το Αργος υπήρχε βωμός του Ήλιου, και στην Ερμιόνη επίσης υπήρχε βωμός του Ήλιου. Στην Επίδαυρο μας λέει η σχετική επιγραφή (ΙGIV 1001,1002) ότι υπήρχε βωμός του Ήλιου.

Στην Σικυώνα υπήρχε βωμός από λευκό μάρμαρο προ τιμή του θεού Ήλιου, όπου το ανήγειρε ο εγγονός του Αλωέα ο Επωπεύς, ο Παυσανίας στο (β31,5) μας αναφέρει ότι ίδρυσαν βωμό προς τον θεό Ήλιο επειδή ο Ήλιος συνέβαλε στην ελευθερία τους από την υποδούλωση του Ξέρξη και στους Πέρσες.

Την λατρεία του Ήλιου την συναντάμε και στην Αθήνα, οι πολίτες των Αθηνών ορκιζόντουσαν συχνά στο όνομα του Ήλιου, επίσης λατρευόταν και σαν πατέρας των Αλμαλκείδη, Πρωτοκλέα, και Πρωτοκλέοντα, έχουν βρεθεί επιγραφές όπου αναφέρονται στους ιερείς του Ήλιου όπως και για τον βωμό του.

Κατά το θερινό Ηλιοστάσιο οι Αθηναίοι γιόρταζαν την γιορτή του Ηρακλή, εδώ βλέπουμε ότι κατά τους Αθηναίους ο Ηρακλής συμβόλιζε τον Ήλιο και στην Σκιοφόρα γιορτή όπου γινόταν κάθε 15 Ιουνίου με 15 Ιουλίου υπήρχε και ιερέας του Ήλιου. Στην Γορτήνα της Κρήτης υπήρχαν τα ιερά κοπάδια όπου ήταν αφιερωμένα στον Ήλιο, αλλά ειδικότερα η λατρεία του γινόταν με την μορφή ταύρου.

Ο Ρίσπεν ήταν γνωστός Γάλλος αρχαιολόγος και θεωρούσε ότι πιθανόν ο Τάλως ήταν μια υπόσταση του θεού Ήλιου.

Μια γνωστή παράσταση στην Ελληνική πλαστική όπου προέρχεται από το ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνα έχει την γέννηση της θεάς Αθηνάς όπου την πλαισιώνουν ο Ήλιος και η Σελήνη, επίσης μια άλλη παράσταση όπου προέρχεται από το αέτωμα του ναού των Δελφών δείχνει την δύση του Ηλίου, το αναφέρει και ο Παυσανίας στο (χ19,4) στους νόμους του Πλάτωνα (10,3) λέει για τον Σωκράτη όπου προσεύχεται στον ανατέλλοντα Ήλιο.

Στην αρχαιότητα υπήρχαν πολλές γιορτές όπου γινόταν με βάση τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων αλλά περισσότερο με τον Ήλιο, ακόμα και με τις εκλείψεις του Ήλιου οι άνθρωποι το θεωρούσαν ως κακή δεισιδαιμονία.

Στον τόπο όπου οι Έλληνες έδρασαν και μεγαλούργησαν είχαν και έχουν το προνόμιο ότι το φως του Ήλιου ήταν και είναι ιδιαίτερα διάχυτο και ειδικότερα η Δήλος το νησί του Απόλλωνα και της μητέρας του Λητώ, σύμφωνα με τους επιστήμονες έχει την εντονότερη Ηλιοφάνεια σε όλον τον πλανήτη έτσι ήταν φυσικό στην Δήλο και σε όλη την αρχαία Ελλάδα να τιμούν τον Ήλιο από τα προκατακλυσμιαία κιόλας χρόνια, παρόλο που με το πέρασμα των αιώνων η λατρεία του αποδυναμωνόταν όλο και πιο πολύ, ο κόσμος όμως πάντα τον είχε σε ξεχωριστή θέση, ακόμα και στις ημέρες μας όπου σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο τοποθετείτε η πρώτη μέρα του χρόνου με την πρώτη ημέρα του καλοκαιρινού Ηλιοστασίου, ίσως ακόμα και σήμερα στο υποσυνείδητο μας να τιμούμε τον Ήλιο γιορτάζοντας με πυροτεχνήματα και ευχές ελπίζοντας για ένα καλύτερο χρόνο.

Τέλος η λατρεία του Ήλιου υπήρχε σχεδόν σε όλους τους αρχαίους λαούς όπου κάθε λαός είχε τα δικά του ήθη και έθιμα ως προς αυτό το ουράνιο φαινόμενο, θα επανέλθω σε αυτό το θέμα στο μέλλον. Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι καλά.

Ελληνικών νησιών ονομασίες‏

Ελληνικά νησιά: Από πού πήραν το όνομά τους;

 

            Γνωρίζετε  ότι ο Νάξος ήταν ο θρυλικός ηγεμόνας των πρώτων αποίκων του ομώνυμου νησιού; Το ίδιο ήταν και ο Πάρος, για την Πάρο, οΘάσος για την Θάσο, ο Ζάκυνθος για την Ζάκυνθο και ο Κέφαλος για την Κεφαλονιά. Γνωρίζατε ότιΚρήτη ονομαζόταν μία από τις νύμφες των Εσπερίδων, που φύλαγαν τα χρυσά μήλα στον κήπο των θεών, στη χώρα του Άτλαντα; Η δε Σύμη ήταν μία άλλη νύμφη, συζύγου του Γλαύκου, πρώτου κάτοικου του νησιού, ενώ ο Φολέγανδρος ήταν γιος του Μίνωα. Το ότι έπαιξε η αρχαία ιστορία ρόλο στην ονομασία των ελληνικών νησιών δεν μας κάνει εντύπωση. Ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν ονόματα νησιών που η ιστορία τους προσπερνά μία εμβληματική -και πιθανώς μυθική- φιγούρα. Όπως τα παρακάτω:

Σύρος: Το όνομα Σύρος προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους του νησιού, τους Φοίνικες. Σήμερα υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία αυτή. Σύμφωνα με την πρώτη, το όνομα προέρχεται από τη λέξη «ουσύρα» που σημαίνει ευτυχής, ενώ σύμφωνα με τη δεύτερη, προέρχεται από το «συρ» που σημαίνει βράχος.

Σκύρος: Το νησί πήρε την ονομασία του από το άγριο πετρώδες έδαφός του. «Σκίρον» ή «σκύρον» σημαίνει «συντρίμμια πέτρας».

Ανάφη: Η Ανάφη διατήρησε αναλλοίωτο το όνομά της από την αρχαιότητα και μάλιστα από την αρχαία μυθολογία. Σύμφωνα με αυτήν, οι Αργοναύτες επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα έπεσαν σε καταιγίδα και παρασύρθηκαν στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στη θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού οπότε είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί το οποίο κατάφεραν να προσεγγίσουν. Εκεί οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του «Αιγλήτη» (= αυτού που λάμπει, Αίγλη) και ονόμασαν το νησί Ανάφη (εκ του ρήματος αναφαίνω).

Μύκονος: Η ονομασία Μύκονος, γνωστή από αρχαία νομίσματα και επιγραφές, αποδόθηκε από την παράδοση στον επώνυμο ήρωα Μύκονο, απόγονο του μυθικού βασιλιά της Δήλου Ανίου, γιου του Απόλλωνος και της νύμφης Ροιούς, κόρης του Διονύσου.

Σαντορίνη: Το όνομα της νήσου «Θήρα» προέρχεται από τον αρχαίο Σπαρτιάτη Θήραν που αποίκησε πρώτος το νησί. Το δε όνομα «Σαντορίνη», όμως, προέρχεται από τους διερχόμενους Φράγκους Σταυροφόρους οι οποίοι κατά το πέρασμα τους στέκονταν για ανεφοδιασμό κοντά σε εκκλησία της Αγίας Ειρήνης (Σάντα Ειρήνη) η οποία υπήρχε στο νησί.

Ικαρία: Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση της ονομασίας του νησιού. Μία από αυτές αναφέρεται στην φοινικική ρίζα «-καρ» και στον λαό των Κάρων, της Μικράς Ασίας. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, όμως, το νησί ονομάζεται Ικαρία από τον μύθο του θρυλικού Ικάρου, που με τον θάνατό του εκεί έδωσε το όνομά του στο Ικάριο πέλαγος.

Σκιάθος: Το όνομα της Σκιάθου, φημολογείται ότι προέρχεται από τις λέξεις «σκιά» και «Άθως», καθώς το νησί βρίσκεται γεωγραφικά -και μεταφορικά- στην σκιά του Αγίου Όρους.

Αλόννησος: Το όνομα Αλόννησος δόθηκε επί Όθωνα, το 1838, με πρόταση του τότε Υπουργείου Εσωτερικών σε αντικατάσταση του προηγουμένου ονόματος Λιαδρόμια ή Ηλιοδρόμια, καθώς έτσι αναφερόταν στη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1828. Από μετέπειτα έρευνα αυτό διαπιστώθηκε ως λάθος, δεδομένου ότι κατά την αρχαιότητα η Αλόννησος ήταν άλλο νησί (άγνωστο το ποιο). Παρά ταύτα το όνομα παραμένει ως έχει για το νησί, το οποίο κατά τους αρχαίους Έλληνες λέγονταν «Ίκος».

Λήμνος: Η λέξη Λήμνος κατά μία εκδοχή -των φοινικιστών- είναι φοινικική και σημαίνει λευκή, άσπρη, λαμπερή. Όμως ουδεμία σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι ονομασίες με το ηφαιστειογενές νησί. Άλλες εκδοχές υποστηρίζουν πως το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη «λήιον», που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ήδη από την αρχαιότητα.

Λέρος: Το μεγαλύτερο μέρος της Λέρου είναι σχετικά επίπεδο και με χαμηλά βουνά (το υψηλότερο σημείο είναι το Κλειδί 320 μ.). Για αυτό το νησί πήρε το όνομά του από την αρχαία ελληνική λέξη «λέρος» που σημαίνει ομαλός, επίπεδος.

Ρόδος: Από την αρχαία εποχή έχει επικρατήσει ο συσχετισμός του ονόματος με το ομώνυμο λουλούδι, ιερό στον θεό Ήλιο. Γι'αυτό και τα νομίσματα της Ρόδου παρίσταναν από το ένα μέρος του κεφάλι του Ήλιου και από το άλλο το Ρόδον.

Κέρκυρα: Σύμφωνα με πολλούς μελετητές το όνομα οφείλεται στην νύμφη Κέρκυρα, κόρη του ποταμού Ασώπου. Ο θεός Ποσειδώνας αγάπησε την όμορφη κοπέλα, την έφερε στο νησί και του έδωσε το όνομά της. Από τον έρωτά τους έφερε στη ζωή τον Φαίακα, τον μυθικό γενάρχη των Φαιάκων.

Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ο μύθος της νύμφης Κέρκυρας συνδέεται ετυμολογικά με την λέξη «κορυφώ» από την ακρόπολη που βρίσκεται απέναντι από το σημερινή πρωτεύουσα. Από την λέξη «κορυφώ» προήλθε στην συνέχεια η λατινογενής ονομασία Corfu, με την οποία είναι γνωστό το νησί στο εξωτερικό.

Κύθηρα: Αρκετές φορές τα Κύθηρα άλλαξαν ονομασία. Οι κατά καιρούς ηγεμόνες του νησιού του προσέδιδαν διάφορα ονόματα. Τον μεσαίωνα λεγόταν Κυθουρία και Τσερίγο ή Τσιρίγο, όνομα που του έδωσαν οι Ενετοί ναυτικοί. Λεγόταν και Φοινικούντα κάποτε, γιατί πολύ παλιά υπήρξαν τα Κύθηρα αποικία των Φοινίκων. Η ονομασία «Κύθηρα» τους δόθηκε από την Αφροδίτη, την προστάτιδα του νησιού κατά την αρχαιότητα, που εδώ την έλεγαν Κυθήρια ή Κυθέρεια, από το ρήμα «κεύθω», το οποίο σημαίνει «κρύπτω τον έρωτα στην κοιλία».

Για την Μακεδονία μας

«Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η Νίκη. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν΄ αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για την Μεγάλη Ιδέα. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.»

 ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ Παύλος Μελάς

Πριν 108 χρόνια, στις 13 Οκτωβρίου του 1904, ο Εθνικός μας Ήρωας Παύλος Μιχαήλ Μελάς πέρασε στα Ηλύσια Πεδία, κτυπημένος από τουρκικό βόλι στη Σιάτιστα της Καστοριάς. Η θυσία του για την απελευθέρωση και σωτηρία της Μακεδονίας μας τον σφράγισε στην ιστορία ως «Πρωτοχελίδονο της Λευτεριάς» και τον κατέστησε Εθνικό Σύμβολο Αγώνα και πρότυπο Ηρωικού Τρόπου Ζωής.
Πέρασαν ήδη 108 χρόνια από το θάνατο του, εύλογα δε έχουν πάμπολλα γραφεί και λεχθεί για τον ήρωα. Η ζωή και η θυσία του ταυτίζονται απόλυτα με τον αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Η προσφορά της ίδιας του της ζωής στον βωμό της ιστορικής συνέχειας στα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα  έδρασε ως έναυσμα της Εθνικής Αφύπνισης και Αναγέννησης, καθώς λίγο  αργότερα πραγματώθηκε η εθνική εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 με συνακόλουθο την Απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον Μογγόλο δυνάστη και τους Σλάβους συμμορίτες.
Την αθάνατη δόξα των Βαλκανικών Πολέμων και τον θρίαμβο των ελληνικών όπλων ακολούθησαν οι μεταπελευθερωτικές αμφισβητήσεις των Βουλγάρων για τις συνθήκες που τους απέκοπταν από το Αιγαίο. Η ανθελληνική ληστρική διεκδίκηση της Μακεδονίας από του Σέρβους «συμμάχους» και τους Βουλγάρους εχθρούς μας συνέχισε από τον Α’ Μεγάλο Πόλεμο έως τον Β’ Μεγάλο Πόλεμο όταν οι άκαπνοι κομιτατζήδες της Σόφιας εγκαταστάθηκαν ως «κατακτητές» στην Μακεδονία μας, προβαίνοντας σε ανείπωτες σφαγές του Ελληνισμού, σε διώξεις, σε καταστροφές και σε προσπάθεια εκσλαβισμού της.  Έτσι φθάνουμε στα 1944 όταν ο «Εκλεκτός» αρχηγός των κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας Ιωσήφ Μπροζ - «Τίτο» επινόησε την ύπαρξη δήθεν ιδιαίτερου «Μακεδονικού» - Ομόσπονδου Γιουγκοσλαβικού κράτους, με  τελικό του σκοπό την βίαιη υπαγωγή και της κανονικής - Ελληνικής Μακεδονίας σ' αυτό.
Έκτοτε η Πατρίδα μας παγιδευμένη ανάμεσα στις ψυχροπολεμικές μυλόπετρες, αλλά και μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ δέσμια των οικουμενιστών της διεθνούς πλουτοκρατίας,  φθείρεται ασταμάτητα  σ' ένα ατελέσφορο διεθνή «αγώνα», για να αποδείξει πως ένα δήθεν «μακεδονικό κράτος» εκτός του ελληνικού χώρου είναι ιστορικά και εθνολογικά ανύπαρκτο, ενώ βεβαίως τα προβαλλόμενα ως ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξή του είναι άθλια και ψευδεπίγραφα.
Οι εθνομειοδότες μπολσεβίκοι εχθροί μας, όπως η «ξύπνια» και ιστορικά ευαίσθητη μπολσεβίκα βουλευτής Γαρούφω Κανέλλη, αλλά και διάφορα αριστερά αντεθνικά κατακάθια, δήθεν αγνοούν και αποσιωπούν πως  η προσπάθεια  του ανθέλληνα Ιωσήφ Τίτο είχε συστηματικό κομμουνιστικό προηγούμενο από την .. «ελληνική» πλευρά.  Δεν θα ξαναγράψουμε εδώ τα πασίγνωστα ιστορικά τεκμήρια της εθνοπροδοτικής στάσης των μπολσεβίκων που  ξεπούλησαν την Μακεδονία μας υπακούοντας τα διεθνιστικά τους αφεντικά. Θ’ αρκεστούμε στην παρουσίαση μιας ιστορικής λεπτομέρειας  που  αφορά την στάση των προδοτών μπολσεβίκων απέναντι στον Εθνικό Ήρωα Παύλο Μελά και συνάμα απέναντι στην Μακεδονία μας :
Εφόδιό μας η εφημερίδα του μπολσεβίκικου «Δημοκρατικού (!) Στρατού» «Προς τη Νίκη» της 28ης Μαρτίου 1949, όπου περιγράφονται φανφαρόνικα άφθονες λεπτομέρειες από το 2^ο  Συνέδριο του ΝΟΦ (της γνωστής κομμουνιστικής σλαβομακεδονικής οργάνωσης Narodno Osloboditelen Front  - Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο/ ΕΑΜ των σλαβόφωνων και σλαβοκίνητων μπολσεβίκων) στις 25 και 26 Μαρτίου 1949, στην εκκλησία του χωριού Ψαράδες στις Πρέσπες.
Στο συνέδριο κατά την εφημερίδα, παραβρέθηκαν περισσότεροι από 600 αντιπρόσωποι του «σλαβομακεδονικού λαού», καθώς επίσης και ο ίδιος ο σταλινικός γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης και ο «αντιστράτηγος» των κατσαπλιάδων Κώστας Γυφτοδήμος - Καραγιώργης. Ανάμεσα σε φρενήρεις επευφημίες και συνεχή συνθήματα για την «ενιαία πάλη ΚΚΕ και ΝΟΦ» ο αρχικατσαπλιάς Καραγιώργης ανέφερε και τα εξής χαρακτηριστικά: «Πόσοι είναι οι τόποι που βασανίστηκαν, στέναξαν τόσο κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς, όσο ο μακεδονίτικος λαός. Οι Τούρκοι Μπέηδες πιο παλιά, οι Σέρβοι κομιτατζήδες και οι Έλληνες κομιτατζήδες - οπλαρχηγοί, Παυλομελάδες και Καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό. Το Ίλιντεν του 1903 ήταν ένα μεγάλο επαναστατικό ξεκίνημα. Μεγάλοι και δοξασμένοι άνδρες του σλαβομακεδονικού λαού, ο Ντέλτσεφ, ο Πετρώφ, ο Σαντάσκυ, ο Πανίστα, ο Τσάουλεφ, ο Γκρούεφ και τόσοι άλλοι, έδωσαν το αίμα τους για τη μακεδόνικη λευτεριά».
Και συνέχισε ο …. ερυθρός πατριοπροδότης Γυφτοδήμος: «Το ΚΚΕ έχει υποχρέωση από την ίδια τη διεθνιστική του φύση, από την ίδια τη μαρξιστική - λενινιστική – σταλινική του κοσμοθεωρία, στάθηκε πιστό στον αγώνα του μακεδόνικου λαού και ολοκλήρωσε με την ιστορική του απόφαση της 5^ης Ολομέλειας, τη σωστή γραμμή του στο εθνικό ζήτημα. Ο σλαβομακεδόνικος λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή του στον μεγάλο απελευθερωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού, έχει κερδίσει έμπραχτα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη λεφτεριά του».
Ως επίλογο αξίζει να παραθέσουμε πως ο υβριστής του Παύλου Μελά και εθνοπροδότης Γυφτοδήμος – Καραγιώργης, καταδικάστηκε το 1950 ως «τιτοϊκός προδότης» με ομόφωνη απόφαση του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ  και δολοφονήθηκε το 1954 με εντολή του τότε Γεν. Γραμματέα του κόμματος Νίκου Ζαχαριάδη. Ο παλικαράς …στρατηγός  Γυφτοδήμος ψόφησε στα υπόγεια απομονωτήρια της Ρουμανικής Ασφάλειας στο Βουκουρέστι, αμετανόητος εθνοπροδότης και θύμα των εθνοπροδοτών συντρόφων του. Δίκαιο τέλος για ένα λάτρη του Γκότσε Ντέλτσεφ  και των σλάβων χασάπηδων του μακεδονικού ελληνισμού.

 Θεόφραστος Παραδέλης

Τι ήθελε να πει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου; Η Μυθωδία (=Ωδή προς το Δία) έλαβε χώρα στις 28/06/2001 στο χώρο του Ναού του Ολυμπίου Διός και μεταδιδόταν και στον Άρη μέσω του διαστημοπλοίου της NASA (Mars Odysssey) που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τον κόκκινο πλανήτη..Made By Chris Demian!!Κανένα διαστημόπλοιο δεν μπορούσε να μπει σε τροχιά γύρω από τον Άρη πριν!!Τυχαίο δεν νομίζω!!Ερώτημα προς παγκόσμιους συνωμότες ,αν ο μύθος του Μαραγκού είναι αληθινός γιατί δεν στείλατε δικά του κείμενα??Δείτε απόσπασμα από την Μυθω-ΔΙΑ!!Μέσα στην Μυθω-Δια αναφέρεται και ο Εχέτλαιος!!Ας δούμε παρακάτω ποιος ήταν!!

ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ: 
Εχετλαίος ή Έχετλος ήταν το όνομα...

 ενός αγνώστου ως τότε ήρωα που εμφανίστηκε στη

μάχη του Μαραθώνα και βοήθησε να αναχαιτιστεί η Περσική εισβολή στηνΕλλάδα. Το όνομά του συνδέεται πιθανώς με την εχέτλη (= λαβή αρότρου) που λέγεται ότι κρατούσε για να πολεμά με τους Πέρσες. Για αυτό άλλωστε αναφέρεται ενίοτε ως αγρότης. Προσδιορίζεται από τον Pfister ως επιφάνεια της μεταβατικής περιόδου από την ομηρική ηρωολατρεία στους νέους θεούς της κλασικής περιόδου. Στην εικόνα του Πάναινου, αδελφού του Φειδία που βρισκόταν στην Ποικίλη Στοάαπεικονιζόταν και ο Έχετλος ανάμεσα στους ήρωες της μάχης του Μαραθώνα, δείγμα της υψηλής πίστης των Ελλήνων της περιόδου στουςήρωες, την επιφάνεια των οποίων έβλεπαν συχνά στη μάχη (βλ. Θησέαςγια παράδειγμα) ή τους επικαλούνταν πριν τη μάχη (βλ Αίας ο Τελαμώνιοςκαι Τελαμών) στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Οι ήρωες θεωρούνταν ικανοί να επανέρχονται στη ζωή όχι μόνον εσχατολογικά, στις άχρονες παραδείσιες κατοικίες τους, αλλά και στον παρόντα χρόνο.. Τέτοιες σποραδικές εμφανίσεις θεωρούνταν επιφάνειες..Ας δουμε τι λενε ο Παυσανιας και ο Ηροδοτος!!

Η περιγραφή του Παυσανία έχει ως εξής:

[...]«Λέγουν επίσης πως έτυχε να είναι παρών στη μάχη ένας άνδρας με παλαιική εμφάνιση κι ενδύματα. Σκοτώνοντας πολλούς από τους ξένους με την εχέτλη, εξαφανίστηκε μετά τη μάχη. Σαν ρώτησαν οι Αθηναίοι το μαντείο, ο θεός απλά τους έδωσε την εντολή να τιμήσουν τον Εχετλαίο ως ήρωα. Ανήγειραν και μνημείο μάλιστα με λευκό μάρμαρο!!!

ΗΡΟΔΟΤΟΣ: Ο Ηρόδοτος δίνει μια άλλη διάσταση στον άγνωστο αυτόν πολεμιστή και το όπλο του , περιγράφει λοιπόν ότι στην μάχη του Μαραθώνα σκοτώθηκαν 6.400 Πέρσες και 192 Αθηναίοι. Κατά την διάρκεια της συγκρούσεως συνέβη κάτι πολύ παράξενο, ένας Αθηναίος στρατιώτης, ο Επίζηλος, γιός του Κουφαγόρα, ενώ πολεμούσε γενναία στήθος με στήθος ξαφνικά έχασε την όραση του και στα δύο του μάτια, παρόλο που δεν τον είχε ακουμπήσει τίποτα, ούτε δόρυ ούτε ξίφος ούτε βέλος τόξου. Συνεχίζοντας ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Επίζηλος διηγείται ότι είδε έναν μεγαλόσωμο οπλίτη που η γενειάδα του κάλυπτε ολόκληρη την ασπίδα του, και ότι αυτό το φάντασμα κρατούσε στα χέρια του ένα πολύ φωτεινό όπλο! Πέρασε ακριβώς δίπλα του, σκοτώνοντας Πέρσες αντιπάλους και αυτή η σκήνη ήταν η τελευταία που είδε ο Επίζηλος γιατί από κάποια υπερβολική λάμψη, τυφλώθηκε! Οι Αθηναίοι ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών να μάθουν ποιος ήταν ο άγνωστος ήρωας που πολέμησε μαζί τους και το Μαντείο τους έδωσε την απάντηση πως έπρεπε να τιμούν τον ήρωα Εχετλαίο.

Εχετλαίος: Ο μυστηριώδης πολεμιστής που εμφανίστηκε στην μάχη του Μαραθώνος, σκότωσε πολλούς Πέρσες χρησιμοποιώντας ένα όπλο το οποίο οι σύγχρονοι του παρομοίασαν με μια εχέτλη (= λαβή αρότρου) και εξαφανίστηκε με τον ίδιο τρόπο που εμφανίστηκε. Φύλακας και πρόμαχος του Ελληνικού Έθνους, ταξιδιώτης απο μια μελλοντική εποχή, ένας Έλληνας μυημένος στην αρχαία τεχνολογία, ο θεός Πάνας που υποσχέθηκε οτι θα βοηθούσε τους Έλληνες στο Μαραθώνα... Πολλές οι απόψεις. Το θέμα είναι οτι η πράξη μένει, όσο και αν ο ίδιος επέλεξε να περάσει στη λήθη συνειδητά... Τον λάτρεψαν όμως, τον αναγόρευσαν Ήρωα... Κάπου εκεί είμαι και εγώ. Εμφανίζομαι και εξαφανίζομαι πάντα σε αναζήτηση, ο μοναχικός οδοιπόρος που περπατά τον κρύο δρόμο του, την οδό δακρύων του. Ο πόνος είναι μόνο προσωρινός... Η τιμή και η δόξα είναι παντοτινές... "Συνέβη δε ως λέγουσιν, άνδρα εν τη μάχη παρείναι το είδος και την σκευήν άγροικον. Ούτος των βαρβάρων πολλούς καταφονεύσας αρότρω, μετά το έργον ην αφανής. Ερόμενοις δε Αθηναίοις άλλο μεν ο θεός ες αυτόν έχρησεν ουδέν, τιμάν δε Εχετλαίον εκέλευσεν ήρωα." (Παυσανίας βιβλ. 1, κεφ. 32)

25 Σεπτεμβρίου 1849: “Έφυγε” ο θρυλικός Νικηταράς ο Τουρκοφάγος

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012 - 06:37

Share on facebook Share on print Share on favorites Share on google More Sharing Services 44

Νικήτας Σταματελόπουλος (1782 – 1849): Ήρωας του '21, γνωστός τοις πάσι με το προσωνύμιο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.
Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Τουρκολέκα Μεγαλόπολης και ήταν γιος του κλέφτη Σταματέλου Τουρκολέκα και της Σοφίας Καρούτσου, αδελφής της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Κατά μία άλλη εκδοχή, γεννήθηκε το 1784 στο χωριό Νέδουσα Μεσσηνίας. Σε ηλικία 11 χρονών βγήκε στο κλαρί με την ομάδα του πατέρα του και στη συνέχεια εντάχθηκε στο σώμα του πρωτοκλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη, του οποίου αργότερα παντρεύτηκε την κόρη Αγγελίνα.
Η ανδρεία και τα σωματικά του προσόντα τον οδήγησαν το 1805 στη ρωσοκρατούμενη τότε Ζάκυνθο. Εκεί εντάχθηκε στο ρωσικό τάγμα, που πολέμησε τον Ναπολέοντα στην Ιταλία. Αργότερα, επέστρεψε στη Ζάκυνθο για να υπηρετήσει αυτή τη φορά τους Γάλλους, που είχαν καταλάβει το νησί. Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Με τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα συνέβαλε στην προετοιμασία του Εθνικού Ξεσηκωμού και στις 23 Μαρτίου 1821 μπήκε στην Καλαμάτα μαζί με τους άλλους στρατιωτικούς αρχηγούς.
Από την αρχή ενστερνίσθηκε το στρατηγικό σχέδιο του Κολοκοτρώνη για την κατάληψη της Τριπολιτσάς και πήρε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις για την κατάληψη του διοικητικού κέντρο των Οθωμανών στην Πελοπόννησο. Διακρίθηκε στη Μάχη του Βαλτετσίου (12 Μαΐου 1821), ενώ αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη Μάχη των Δολιανών (18 Μαΐου 1821), όπου ανέδειξε στο έπακρο τις στρατιωτικές του ικανότητες. Επικεφαλής μόλις 600 ανδρών κατανίκησε τον στρατό του Κεχαγιάμπεη που ανήρχετο σε 6.000 άνδρες και σχεδόν τον αποδεκάτισε. Γι' αυτόν τον πραγματικό του άθλο, οι συμπολεμιστές του τον ονόμασαν «Τουρκοφάγο».
Μέχρι το τέλος του Αγώνα ο Νικηταράς ήταν στην πρώτη γραμμή, πολεμώντας είτε στην Πελοπόννησο είτε στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, όπου συνεργάστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Γεώργιο Καραΐσκάκη. Πήρε μέρος στην Άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) και ήταν από τους λίγους αρχηγούς που αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διανομή των λαφύρων.
Διακρίθηκε στη Μάχη του Αγιονορίου (26-28 Ιουλίου1822), που αποτελείωσε τη στρατιά του Δράμαλη δύο μέρες μετά τη Μάχη στα Δερβενάκια. Η ανιδιοτέλεια του ανδρός φάνηκε για μία ακόμη φορά, όταν από το πλήθος των λαφύρων της μάχης πείστηκε να δεχθεί ένα πανάκριβο σπαθί, το οποίο αργότερα προσέφερε στον έρανο για την ενίσχυση του Μεσολογγίου. Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου τάχθηκε στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, αλλά φρόντισε πάντα να επιδιώκει τον συμβιβασμό και τη συνεννόηση.
Μετά την Απελευθέρωση τάχθηκε στο πλευρό του Καποδίστρια κι έγινε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Κυβερνήτη. Πήρε μέρος στην Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους (1829), ως πληρεξούσιος του Λεονταρίου. Επί Όθωνος περιέπεσε σε δυσμένεια, επειδή υποστήριζε το αντιπολιτευόμενο Ρωσικό Κόμμα. Προφυλακίστηκε το 1839 ως αρχηγός συνωμοτικής ομάδας, αλλά στη δίκη του (11 Σεπτεμβρίου 1840), αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων. Εντούτοις, η κράτησή του παρατάθηκε με αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη η υγεία του και σχεδόν να τυφλωθεί. Αποφυλακίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά.
Μετά την εξέγερση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και έλαβε μία τιμητική σύνταξη, η οποία ήταν ο μόνος πόρος της ζωής του. Το 1847 διορίσθηκε μέλος της Γερουσίας και δύο χρόνια αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών. Ο Νικηταράς απέκτησε δύο κόρες κι ένα γιο, τον Ιωάννη Σταματελόπουλο, που ακολούθησε καριέρα στρατιωτικού. Άφησε Απομνημονεύματα, τα οποία υπαγόρευσε στον εθνικό δικαστή Γεώργιο Τερτσέτη.

ΕΣΤΙ ΔΕ ΦΥΛΟΝ ΕΝ ΑΘΡΩΠΟΙΣΙ ΜΑΤΑΙΟΤΑΤΟΝ

Προς όλους εκείνους τους Έλληνες, οι οποίοι αναζητώντας μια «καλύτερη τύχη» αναχωρούν για διάφορες χώρες του εξωτερικού, θα ήθελα να αφιερώσω λίγους στίχους του αρχαίου ποιητού των Θηβών, Πινδάρου:  

Έστι δε φύλον εν ανθρώποισι ματαιότατον

όστις αισχύνων επιχώρια παπταίνει τα πόρσω

μεταμώνια θηρεύων ακράντοις ελπίσιν

Πίνδαρος

Το οποίο σε απόδοση στη νεοελληνική από τον Ιωάννη Γρυπάρη σημαίνει:

Κι είναι η πιο κούφια φύτρα ανθρώπινη

εκείνοι που τα ντόπια τους καταφρονώντας

στρέφουν τα μάτια τους στα μακρινά

τον άνεμο με ελπίδες μάταιες κυνηγώντας

Γρυπάρης

Έτσι σκέφτονταν και έτσι έπρατταν οι Έλληνες που έκαναν την Ελλάδα μεγάλη κάποτε. Εμπνεόμενοι από τις ιδέες πραγματικών ποιητών, φιλοσόφων και επιφανών ανδρών της εποχής,  έμεναν και έδιναν τη μάχη τους για την πατρίδα και τους δικούς τους.  «Εφύλασσαν Θερμοπύλες».

Σήμερα, αρκετοί συμπατριώτες μας δυστυχώς, εγκαταλείπουν την πατρίδα για κάποιες ανέσεις και κάποια χρήματα που τους παρέχουν, εκείνες οι χώρες, οι οποίες σε συνεργασία με το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας, έφεραν την Ελλάδα στο σημερινό χάλι.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη οξύτερο, από το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς είναι «καλά μυαλά» και πάνε να «πουλήσουν» τον εαυτό τους έναντι υλικών ανταλλαγμάτων. Ξεχνώντας ( αν είναι αλήθεια ότι το ξεχνούν) ότι οι υπηρεσίες τους, το ταλέντο τους, η ευφυϊα τους θα μετατραπούν σε ισχύ στα χέρια εκείνων που με την «αβάντα» των εδώ (στην Ελλάδα) πολιτικών τους εκπροσώπων, απεργάζονται την καταστροφή μας.

Δε βρίσκουν λένε πανεπιστήμια και θέσεις ανάλογα με τα υψηλά τους προσόντα. Ποτέ να μη βρούνε θα έλεγε κάποιος. Αυτό είναι το πρόβλημά τους όταν η πατρίδα χάνεται; Το να κάνουν καριέρα;  Ας δούμε στο κάτω-κάτω τι μπορούν να πετύχουν αυτά τα μεγάλα πανεπιστήμια χωρίς τα ελληνικά μυαλά. 

Βαυκαλίζονται ότι από τις σπουδαίες θέσεις που θα καταλάβουν, θα φανούν χρήσιμοι στην πατρίδα. Τρίχες. Πέρασαν οι εποχές που στη «Δύση», ο καλός επιστήμονας και ο άξιος επιχειρηματίας μπορούσε να διακριθεί και να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για το καλό της πατρίδας. 

Σήμερα, στο δυτικό κόσμο, αλλά και σε πολλές χώρες άλλων ηπείρων (πλην εξαιρέσεων) όλα υπακούουν στο διεθνοποιημένο και εθνοκτόνο Σιωνισμό. Επιστημονική έρευνα, εμπόριο, τέχνη, πολιτικά συστήματα, όλα στην υπηρεσία του «Θηρίου», που θέλει να καταπιεί τον κόσμο ολόκληρο. 

Όλα τα επιστημονικά και ερευνητικά προγράμματα δεν αποσκοπούν στο να ανακαλύψουν την αλήθεια της ζωής, του κόσμου και του σύμπαντος, αλλά εντάσσονται σε μια προσπάθεια «κατασκευής» της αλήθειας. Ανατίθενται οι έρευνες στους επιστήμονες (παραγγελιοδόχους στην ουσία) και στις επιστημονικές ομάδες με σκοπό να καταλήξουν σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Αυτό που επιθυμούν εκείνοι που χρηματοδοτούν τις «έρευνες» και «επιβεβαιώνει επιστημονικά» τις απόψεις τους. Όταν οι έρευνες οδηγούνται σε μη επιθυμητά συμπεράσματα, συμπεράσματα που επιβεβαιώνουν την ελληνική κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής, που από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα νοηματοδοτούν τον κόσμο,  αυτά εννοείται ότι καταπνίγονται και δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας. 

Ποιοι είναι αυτοί που έχουν τα χρήματα και χρηματοδοτούν τις έρευνες; Ποιοι ελέγχουν τα μεγάλα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, την Αγγλία και γενικά στο δυτικό κόσμο; Ποιοι ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο και έχουν χειραγωγήσει πλήρως μέσω της οικονομικής εξάρτησης την πνευματική και καλλιτεχνική παραγωγή; Η απάντηση δική σας.

Άρα λοιπόν, όλοι αυτοί οι «υψηλής ευφυίας έλληνες μετανάστες», ας αφήσουν τις αφελείς δικαιολογίες που υποτιμούν τη νοημοσύνη τους και τη νοημοσύνη μας κι ας παραδεχτούν ανοικτά ότι παραδόθηκαν αμαχητί στο κυνήγι μιας τρυφηλής ζωής, με πληρωμένα ταξίδια, συνέδρια, δείπνα, χλιδάτα ξενοδοχεία, παχυλές αμοιβές, πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα, καθώς και στην οικονομική εξασφάλιση των συγγενικών τους προσώπων. 

Κλείνουν τα μάτια και αποποιούνται κάθε ευθύνη και υποχρέωση προς την πατρίδα που ψυχορραγεί. Αφήνουν τους άλλους να βγάλουν «τα κάστανα από τη φωτιά». Κάνουν πως δε βλέπουν ότι το δικό τους κενό, η «Νέα Τάξη» που προσπαθεί να επιβάλλει το Σιωνιστικό κτήνος στον κόσμο, το αναπληρώνει με τις στρατιές των λαθρομεταναστών (η πλειοψηφία τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου που διώκονται στις χώρες προέλευσης για ειδεχθή εγκλήματα), με την εφαρμογή εντατικών προγραμμάτων μεταφοράς πληθυσμών (κρυφά χρηματοδοτούμενα από «ανθρωπιστικές ΜΚΟ»).

Ας πάνε λοιπόν να «απολαύσουν» τις ηδονές που τους υπόσχονται οι βιαστές της πατρίδας τους. Να ξέρουν όμως ότι μεσ’ την ψυχή τους θα κουβαλούν για πάντα το ΑΓΟΣ της εγκατάλειψης του καθήκοντος προς την Πατρίδα.   

Ο μεγαλύτερος ποιητής όλων των εποχών, ο Όμηρος, τους δίνει την απάντηση μέσα απ’ τα λόγια του Οδυσσέα:

“Κίρκη, ποιός άνθρωπος με καρδιά μπορεί να βάλλει μπουκιά ή γουλιά στο στόμα, προτού γλυτώσει τους συντρόφους του και τους ιδεί ζωντανούς στα μάτια του;”  

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Σταμάτης Σταματίου

όταν οι άνθρωποι του πνεύματος πολεμούσαν για την πατρίδα

Το 1881 στην Ναύπακτο στο μικρό βασίλειο της Ελλάδας γεννήθηκε ένα ξεχωριστό παιδί που με τα γραπτά του και τα σκίτσα του θα διαμόρφωνε τον σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό. Ονομαζόταν Σταμάτης Σταματίου και από μικρός είχε κλίση στα γράμματα, στο σχέδιο, όπως επίσης και στην γελοιογραφία. Όταν έφτασε στην ηλικία των 14 ετών έφυγε από την μικρή Ναύπακτο για να αναζητήσει την τύχη του στην μεγαλούπολη εκείνης της εποχής, Αθήνα. Ο δρόμος τον έφερε έξω από τα γραφεία της εφημερίδας Ακρόπολις και στον ιδιοκτήτη της Βλάσση Γαβρηιλίδη. Ο μικρός τον παρακάλεσε να τον πάρει στην εφημερίδα, αλλά για τον Γαβρηιλίδη δεν ήταν παρά ένα μικρό παιδί. Μετά από πολλά παρακάλια τον προσέλαβε ως σκιτσογράφο-γελοιογράφο και δημοσιογράφο.
Ο μικρός Σταμάτης είχε ταλέντο και πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. Γρήγορα η επιθυμία του να γίνει δημοσιογράφος πραγματοποιήθηκε και στάλθηκε ως αναποκριτής της εφημερίδας στην Μακεδονία. Όταν έφτασε στην ηλικία των σπουδών με τα λεφτά που είχε μαζέψει, σπούδασε στην Νομική του πανεπιστημίου Αθηνών.
Στην διάρκεια της εργασίας του στην εφημερίδα γνώρισε πολλούς ανθρώπους του πνεύματος και της (μετέπειτα) περίφημης γενιάς του '30 όπως τον Κωστή Παλαμά καθώς και τον αναμορφωτή φιλόσοφο του νέου Ελληνισμού, Περικλή Γιαννόπουλο.
Ο Σταμάτης έγραψε ευθυμογραφήματα όπως το «Εθνικόν ημερολόγιον» και τις «Ιστορίες του χωριού» που είχε μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό, εκεί περιέγραφε γραφικούς τύπους και τα ήθη της ελληνικής υπαίθρου με πολύ πνευματώδη και έξυπνο τρόπο, χαρίζοντας γέλιο και ταυτόχρονα γνώσεις.
Γρήγορα όμως τα σύννεφα του πολέμου σκέπασαν το μικρό βασίλειο, ήταν 1912 και ο Ελληνισμός κινούνταν βόρεια για να συναντήσει τα πεπρωμένα του, να απελευθερώσει την βασανισμένη από τους τούρκους και βούλγαρους Μακεδονία.
Ο Σταμάτης έβαλε την στολή του ένδοξου και τιμημένου Έλληνα στρατιώτη. Οι συνθήκες στο μέτωπο της Μακεδονίας ήταν πολύ δύσκολες γεμάτες λάσπες και κακουχίες. Όμως ήταν χαρούμενος που μπορούσε να υπηρετήσει την πατρίδα και δεν δυσανασχετούσε. Οι μάχες εναντίον των τούρκων ήταν σκληρές, καθώς οι σφαίρες και οι οβίδες σφύριζαν δαιμονισμένα πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων στρατιωτών. Ο Σταμάτης με το τουφέκι και την ξιφολόγχη ορμούσε σαν άλλος μυθικός ήρωας χτυπώντας τους τούρκους. Ο Α' Βαλκανικός πόλεμος έληξε βρίσκοντας την Ελλάδα νικήτρια, έχοντας απελευθερώσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μακεδονίας και της Ηπείρου, όπως και την Κρήτη. Αλλά η Ελλάδα δεν επρόκειτο να ησυχάσει. Ξαφνικά χωρίς καμμιά αφορμή η Βουλγαρία επιτέθηκε στην Ελλάδα και την Σερβία γιατί ήθελε να κρατήσει ολόκληρη την Μακεδονία για λογαριασμό της. Ο Σταμάτης πριν προλάβει να βγάλει την στολή του στρατιώτη, βρέθηκε να πολεμά ξανά ως δεκανέας. Οι βούλγαροι πολεμούσαν πιο λυσσαλέα από τους τούρκους, μιας και η Μακεδονία γι' αυτούς ήταν το διαμάντι στο «στέμμα» της Βουλγαρίας.
Ο Σταμάτης εφ'όπλου λόγχη ορμούσε μαζί με άλλους στα χαρακώματα των βουλγάρων σκοτώνοντας τους βαρβάρους που επιβουλεύονταν την Μακεδονία.Υπήρχε μια σημαία ενός βουλγάρικου στρατιωτικού σχηματισμού που έγραφε πάνω της «προς τας Αθήνας». Αυτή η σημαία εκνεύρισε τρομερά τον Σταμάτη όταν την αντίκρισε, γι' αυτό αποφάσισε να την πάρει. Πάνω στην μάχη που γινόταν σώμα με σώμα πάλεψε για ώρα με τον βούλγαρο σημαιοφόρο, δεχόμενος χτυπήματα, αλλά στο τέλος τον σώριασε κάτω παίρνοντάς του την σημαία ως λάφυρο. Έγινε λοχίας και τιμήθηκε για την ανδρεία που επέδειξε.
Αυτή η σημαία σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας. Μάλιστα ένας άγνωστος καλλιτέχνης απεικόνισε την σκηνή σε μια μεγάλη πολύχρωμη λιθογραφία που κοσμούσε τα καφενεία και τα σαλόνια των σπιτιών της εποχής.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος με νικήτρια και πάλι την Ελλάδα, ξαναπήγε στην παλιά του δουλειά, γράφοντας διηγήματα, ευθυμογραφήματα και γελοιογραφίες σε περιοδικά όπως «Απ' όλα δι'όλους», «Ελλάς», «Χρυσαλλίς»,«Μπουκέτο» και άλλα.
Το 1918 διορίστηκε νομάρχης Κρήτης μέχρι το 1920 βοηθώντας την νέα επαρχία της Ελλάδας όπως μπορούσε. Το 1922 διορίστηκε νομάρχης Πέλλας βοηθώντας αυτήν την φορά τους πρόσφυγες από την Ιωνία και τον Πόντο να χτίσουν τα σπίτια τους πάλι από την αρχή. Και τους βοήθησε ομολογουμένως πολύ χτίζοντάς τους σχολεία και σπίτια, απαλύνωντας όσο μπορούσε τον πόνο του ξεριζωμού από τις εστίες τους. Επέβλεπε ο ίδιος τα έργα και συζητούσε με τους πρόσφυγες για τα προβλήματά τους, όντας πάντα προσηνής και απλός. Το 1925 έφυγε από νομάρχης αλλά έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του στην Έδεσσα, την καινούρια του πατρίδα που τόσο αίμα χύθηκε για την απελευθέρωσή της.
Πέθανε σε ηλικία 65 ετών το 1946 στην Έδεσσα. Ο σύλλογος προσφύγων ανέγειρε ανδριάντα και μνημείο για τον Σταμάτη Σταματίου, αυτόν τον ανιδιοτελή και έντιμο Έλληνα που τόσο βοήθησε με τις ενέργειές του τους πρόσφυγες. Ο Σταμάτης Σταματίου έδειξε με τον βίο και την πολιτεία του πως οι μορφωμένοι εκείνη της εποχής είχαν ιδανικά και αξίες, αγαπούσαν και πολεμούσαν αν χρειάζονταν για την πατρίδα, σε αντίθεση με την σημερινή εποχή που όσο πιο «σπουδαγμένος», «διανοούμενος» και «κουλτουριάρης» είναι κάποιος, τόσο πιο εθνομηδενιστής και άπατρις είναι.
Αίας ο Τελαμώνιος
Τ. Ο. Καβάλας

ENAΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΟΛΟΙ

'Οι αλύτρωτες πατρίδες δεν είναι χαμένες''

Δήλωση του Βουλευτή Σερρών της Χρυσής Αυγής, Αρτέμη Ματθαιόπουλου για την επέτειο της Μικρασιατικής καταστροφής. ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ ΕΕΕ ΑΞΙΟΣ Ο ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗΣ!!!!!!

Χρυσή Αυγή | ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ σκέφτομαι:«Μα καλά, είναι φασισμός η αγάπη για την Πατρίδα μου; Μα καλά, είναι φασισμός να είμαι Περήφανος για το Έθνος και την Ιστορία μου; Είναι φασισμός να θέλω να κυκλοφορώ όλη τη μέρα και τη νύχτα ασφαλής στη γειτονιά που μεγάλωσα; Να αντιδρώ όταν λεηλατούν 300 λαμόγια και 10 οικογένειες τον ιδρώτα μου; Και που πιστεύω πως είναι αλήτες και προδότες; Και ηθικοί αυτουργοί για νεκρούς συνανθρώπους μου; Για νεκρούς Έλληνες; Είμαι φασίστας όταν νιώθω απέχθεια όχι για την αριστερά ή τη δεξιά αλλά για όλο το πολιτικό σύστημα που αυτές οι παρατάξεις απαρτίζουν; Φασίστας κι όταν ριγώ στο άκουσμα του Εθνικού μας Ύμνου και βράζω σε αυτόν των Τούρκων;»